tag:blogger.com,1999:blog-270432742012-01-29T21:57:26.427-08:00આમ તો સર્જક કાસદીયો હોય છે, ટપાલી કર્મ કરવાનું છે એમણે તો...સર્જનહારની ટપાલ પહોંચાડવાની છે ભાવકો સુધી ..બસ એ જ દિશામાં એક નમ્ર પ્રયાસ ..પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.comBlogger541100tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-45933851043180721212011-01-16T05:45:00.000-08:002011-01-16T05:55:46.987-08:00<div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_HNhH8sWNYgI/TTL3FY08JAI/AAAAAAAAABQ/aEj_KHXmY1Y/s1600/dscn0622.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5562780161691886594" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_HNhH8sWNYgI/TTL3FY08JAI/AAAAAAAAABQ/aEj_KHXmY1Y/s320/dscn0622.jpg" border="0" /></a> <span style="color:#ffff00;"><strong>ગુજરાતના લોકપ્રિય અને સાહિત્યપ્રેમી મુખ્યમંત્રી શ્રી નરેન્દ્ર મોદી સાથે આ બ્લોગના સંચાલક અને "ગ્રીનલીફ" પુસ્તિકાના લેખકની મુલાકાત</strong></span></div><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-4593385104318072121?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-18387427753130826072011-01-16T05:43:00.000-08:002011-01-16T05:44:10.923-08:00<p align="center"><strong><span style="color:#ffff00;">સજી સઘળાં શણગાર, તું રાહ જોજે<br />કોઇ આવ્યાનો છે અણસાર, તું રાહ જોજે<br /><br />માર્ગ પ્રેમનો જ લઈ જશે પરમ સુધી<br />વાત એ થશે પુરવાર, તું રાહ જોજે<br /><br />મનગમતો પગરવ સાંભળવા ઝુરવું પડે<br />લઈ શબરીનો અવતાર, તું રાહ જોજે<br /><br />હ્રદયની ભાષાજ પહોંચે છે હ્રદય સુધી<br />તજી દઈ તર્કની તલવાર, તું રાહ જોજે</span></strong> </p><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-1838742775313082607?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-25057450953558720692009-05-27T10:19:00.000-07:002009-05-27T10:22:05.989-07:00<div align="center"><strong><span style="color:#ffff00;">કદીક વમળની વાતો અને કદીક કમળની વાતો<br />સદીઓથી સાંભળે છે પર્વત વહેતા જળની વાતો<br /><br />લઈ વેરાન જીંદગી બેઠા હતાં સરવરની આશમાં<br />મિત્રો ત્યાં લઈને આવ્યા નર્યા મૃગજળની વાતો<br /><br />જે કદી વરસતું પણ નથી ને ગરજતું પણ નથી<br />આકાશને પણ પીડે છે એવાં એક વાદળની વાતો<br /><br />સદીઓ સુધી જીવી શકાય છે બસ એના આધારે<br />નથી ભુલાતી એવી એકાદ અનોખી પળની વાતો<br /><br />ક્યારેક વિધિના લેખથી પણ એ ઉપર હોય છે<br />હસ્તરેખાઓમાં નથી હોતી એવાં અંજળની વાતો<br /><br /><br /><br /></span></strong></div><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-2505745095355872069?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-47486282624918726462009-02-06T00:30:00.001-08:002009-02-06T00:30:30.683-08:00<div align="center"><strong><span style="color:#ffff33;">આવ તું અને ઉજાસ લાવ તું<br />શબ્દો નિયતિના બદલાવ તું<br /><br />શ્વાસનું પંખી પાંખ ફફડાવતું<br />હવે તો મળવા માટે આવ તું<br /><br />ગઝલનો આખરી શબ્દ છું હું<br />બક્ષવા અમરત્વ, બિરદાવ તું<br /><br />સદીઓ સુધી ભુલી ન શકાય<br />ક્ષણ એવી એકાદ વિતાવ તું<br /><br />પ્રેમમાં કોઇ જીત્યું નથી કદી<br />જીંદગી દાવમાં ન લગાવ તું<br /><br /><br /> </span></strong></div><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-4748628262491872646?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-11196563998864393712009-02-06T00:20:00.000-08:002009-02-06T00:23:23.752-08:00<div align="center"><strong><span style="color:#ffff00;">ધુમ્મસ ધુમ્મસ, ઝાકળ ઝાકળ<br />દરિયો દરિયો, વાદળ વાદળ<br /><br />સમયની રેત થઈ સરકતા સૌ<br />ના કોઇ આગળ ના કોઇ પાછળ<br /><br />ક્યાંક એ મુક્તિ, ક્યાંક બંધન<br />સંબંધ કેવી અદભુત સાંકળ<br /><br />ટહુકા માટે સહુ કોઇ તરસે<br />નીમ, વડલો કે આવળ બાવળ<br /><br />ચોરી સુગંધ વાયરો ભાગ્યો<br />દોડે વગડો આખો એની પાછળ<br /><br /></span></strong></div><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-1119656399886439371?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-66030914121146477672008-12-02T07:47:00.000-08:002008-12-02T07:50:32.140-08:00<div align="center"><strong><span style="color:#ffff00;">આ ખીલવું, મહોરવું, ખરી પડવું શું ચીજ છે?<br />ને પછી વાયરાની સંગાથે ખખડવું શું ચીજ છે?<br /><br />આ નિર્લેપ આકાશને કોઇ તો સમજાવો આ વાત<br />મળવાનો અર્થ શું અને બીછડવું શું ચીજ છે?<br /><br />ને તે છતાંય કામ એનું કાબિલે તારિફ નીકળ્યું<br />બાકી ટેરવાંને શી ખબર કે રડવું શું ચીજ છે?<br /><br />જ્યાં સુધી એક ટહુકાને પોતાનામાં કેદ ન કર્યો<br />પિંજરને નહોતી ખબર કે ફફડવું શું ચીજ છે?<br /><br />એક રાધાને ભિતર પ્રગટાવી શકો તો જ સમજાશે<br />બાવરી આંખોને મોરપિચ્છનું જડવું શું ચીજ છે?<br /><br />વ્યવહારૂ થઈ જીવ્યા તો નહી જાણી શકો કદી પણ<br />ઝુરવું તે શું અને એકલાં બબડવું શું ચીજ છે?</span></strong></div><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-6603091412114647767?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-84241701430035430682008-11-22T22:43:00.000-08:002008-11-22T22:46:26.692-08:00<div align="center"><strong><span style="color:#ffff00;"></span></strong></div><p align="center"><strong><span style="color:#ffff00;">અશ્રુભીની કોઈ પાંપણ રોકે છે મને<br />એટલે કે પારકી થાપણ રોકે છે મને<br /> </span></strong></p><p align="center"><strong><span style="color:#ffff00;">તારાથી દૂર જતા રસ્તે ચાલ્યો હતો<br />રસ્તામાં તારા સ્મરણ રોકે છે મને<br /><br />એમ તો હું યે ક્યાં જવા રાજી હતો<br />તું આવજો કહીને પણ રોકે છે મને<br /><br />એકલા પસાર થઈ જાત સદીઓ પણ<br />તને મળ્યાની એક ક્ષણ રોકે છે મને<br /><br />આવજો કહેતા કૈંક ચહેરાઓ વચ્ચે<br />ખૂણે ઉભું એકાદ જણ રોકે છે મને<br /><br />ગ્રંથ છુટ્યાં ને છોડી ગ્રંથીઓ પણ<br />શી ખબર ક્યું વળગણ રોકે છે મને<br /><br />રક્તથીયે મજબુત એ સાબિત થયું<br />શબ્દ સાથેનું સગપણ રોકે છે મને<br /><br />હાથ મિલાવ્યા એ કોઈ રોકાયા નહી<br />બસ એક તૂટેલું દર્પણ રોકે છે મને<br /><br />અહંના પહાડો તો ઓગાળીયે શકાય<br />બસ એક પ્રેમાળ ઝરણ રોકે છે મને</span></strong></p><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-8424170143003543068?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-62477659818709712902008-11-09T04:27:00.000-08:002008-11-09T04:31:50.854-08:00<div align="center"><strong><span style="color:#ffff00;">થઈ ગયો રેતી સિમેન્ટ ને સળિયાનો માણસ<br />હતો જે નેવાં, મોભ અને નળિયાંનો માણસ<br /><br />સ્ક્વેર ફૂટના આટાપાટામાં જઈને અટવાયો<br />ઠીબ, ચબુતરો, ડેલી અને ફળિયાનો માણસ<br /><br />એની ઇચ્છાઓનો દેશ વસ્યો નભને પેલે પાર<br />ટોચે પહોંચીનેય ન જંપ્યો તળિયાનો માણસ<br /><br />ભાવ વિહોણી દુનિયામાં અભાવને આસ્વાદે<br />પેટભરીને પસ્તાયો ગંગાજળિયાનો* માણસ<br /><br />શ્વાસે શ્વાસે બીજ વાવી લાગણીઓના પછી<br />ખાલીપો થઈને ખુટ્યો ઝળઝળિયાનો માણસ<br /><br />(*ગંગાજળિયા=ભાવનગરના મધ્યમાં આવેલું તળાવ)</span></strong></div><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-6247765981870971290?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-49870411773020464062008-10-12T07:18:00.000-07:002008-10-12T07:19:21.282-07:00<div align="center"><span style="color:#ffff00;"><strong>કોઇક વિતાડે છે<br />કોઇક જીવાડે છે<br /><br />હવા થકી ઉડ્યા<br />એ જ પછાડે છે<br /><br />સમય તો બરફ<br />તો ય દઝાડે છે<br /><br />સાંજે પર્ણ ખેરવી<br />સવારે ઉગાડે છે<br /><br />એનાથી ના છૂપુ<br />જે તું સંતાડે છે<br /><br />ખુદ ભલેને હારે<br />એ સૌને રમાડે છે<br /> </strong></span></div><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-4987041177302046406?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-72738570986450686772008-09-24T08:23:00.001-07:002008-10-12T07:34:18.264-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_HNhH8sWNYgI/SNpby3Y1V1I/AAAAAAAAAAY/Dfnaz834e5o/s1600-h/smaran.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5249609245073430354" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_HNhH8sWNYgI/SNpby3Y1V1I/AAAAAAAAAAY/Dfnaz834e5o/s320/smaran.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-7273857098645068677?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-33604441294095325452008-09-24T08:15:00.000-07:002008-09-24T08:18:07.741-07:00<div align="center"><strong><span style="color:#ffff00;">ચોતરફ ઘુઘવતા દરિયા વચ્ચે, કોઇ આવી ચડે છે<br />ને ધોધમાર ઝળઝળિયા વચ્ચે, કોઇ આવી ચડે છે<br /><br />એકલતાનો અંધકાર એને ચોતરફ ઘેરી વળે પછી<br />સુમસામ, નિશબ્દ ફળિયા વચ્ચે કોઇ આવી ચડે છે<br /><br />સંવેદનાના સો સો સુરજ પણ આથમી ગયા પછી<br />લઈ મુઠ્ઠી ઉજાસ, નળિયા વચ્ચે કોઇ આવી ચડે છે<br /><br />અષાઢી નભશૃંગારે જીવલેણ ઝંખ્યા હો એવું બને<br />શ્રાવણ મધ્યે ઝરમરિયા વચ્ચે, કોઇ આવી ચડે છે<br /><br />ના શ્વાસ હો, ના શબ્દ, હો કેવળ શુન્યતા ભરપુર<br />એકાકી એવા તરફડિયા વચ્ચે, કોઇ આવી ચડે છે<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> </span></strong></div><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-3360444129409532545?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-54168139582631163282008-07-09T02:17:00.000-07:002008-07-09T02:27:13.525-07:00<a href="http://bp1.blogger.com/_HNhH8sWNYgI/SHSEQ2-0fAI/AAAAAAAAAAM/CmjpCTJpha4/s1600-h/8.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5220943293201021954" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_HNhH8sWNYgI/SHSEQ2-0fAI/AAAAAAAAAAM/CmjpCTJpha4/s200/8.jpg" border="0" /></a><br /><p align="center"><strong><span style="color:#ffff66;">શક્યતાઓની પણ પેલે પાર મળીએ<br />બની શકે તો બસ અપરંપાર મળીએ<br /><br />પછીની અવસ્થા જો એ જ હોય તો<br />ચાલને પહેલેથી જ નિરાકાર મળીએ<br /><br />હું માટીનું ઢેફું ને તું અષાઢી વાદળ<br />તરસના સોગંદ, અનરાધાર મળીએ<br /><br />બંધ કિલ્લા જેવા શરીરની વાત છોડ<br />એવું કરીએ ક્યાંક બારોબાર મળીએ<br /><br /></span></strong></p><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-5416813958263116328?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-44337560589736004542008-07-09T01:57:00.000-07:002008-07-09T02:02:47.858-07:00<strong><span style="color:#ffcc00;">આખા ઘરમાંથી<br />ઉમટી આવી મને વિંટળાઇ જતી<br />તારી સ્મૃતિઓ લઈને<br />બહાર પગથિયા પર ઉભો છું,<br />આથમણી દિશાએથી<br />તારી સુવાસ લઈને વહી આવતો પવન<br />મને કાનમાં કશુંક કહી જાય છે<br />અને હું ઝંકૃત થઈ ઉઠું છું..<br />અનુભવું છું જીવનનું સંગીત..<br />અને<br />આકાશ હસી પડે છે..<br />મારા ચહેરાં પર ફરતી મારી આંગળીઓ<br />તારા પ્રગાઢ ચુંબનને વાંચે છે...<br />અને વાતાવરણ સુગંધાઈ જાય છે.<br />પ્રેમની પ્રથમ હુંફ<br />રોમ રોમમાં પ્રગટે છે...<br />અને હું આકાશમાં ઓગળી જાઉં છું.....<br /> </span></strong><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-4433756058973600454?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-40382284549615567712008-06-30T20:28:00.000-07:002008-06-30T20:29:13.613-07:00<strong><span style="color:#ffcc66;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#ffcc66;">આજે તું ન આવ્યો...<br />કદાચ કોઇ કામ આવી ગયું હશે..<br />કદાચ કોઇ મહેમાન હશે...<br />કદાચ.....<br />...<br />જો કે તું ન આવ્યો છતાંયે<br />આમ તો કશું ખાસ નથી બન્યું<br />બસ<br />હવા જરાક નિશ્વાસ મુકીને વહી ગઈ,<br />સ્ટ્રીટ લાઈટના થાંભલે બેઠેલી એક ચકલી<br />ચીં ચીં બોલ્યા વગર જ ઉડી ગઈ;<br />અમ તો ખાસ કશું ન બન્યું પણ<br />આકાશમાં પ્રગટવા મથતા મેઘધનુષના<br />કોઈએ ટુક્ડેટુકડા કરી નાખ્યાં;<br />ને..<br />આખું આકાશ ધ્રુસકે ધ્રુસ્કે રડી પડ્યું..<br />બસ એટલું જ.....<br /> </span></strong><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-4038228454961556771?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-461402716980862472008-06-04T21:21:00.000-07:002008-06-04T21:24:44.589-07:00<div align="center"><strong><span style="color:#ffff00;">અપ્રાપ્યને એક દિ' પામવા નીકળ્યા'તો<br />એટલે કે એ તમને ચાહવા નીકળ્યા'તો<br /><br />ક્ષિતિજના ખાલીપણાની ખબર પડી ગઈ<br />આકાશને એક વાર માપવા નીકળ્યા'તો<br /><br />અશ્રુની એક નદી મળી આવી અચાનક<br />હસ્તરેખાને જ્યારે વાંચવા નીકળ્યા'તો<br /><br />સૂર્ય જેવો સૂર્ય પણ લ્યો, થાકી ગયો<br />અંધકારનો ભેદ એ પામવા નીકળ્યા'તો<br /><br />નહોતી ખબર કે રણ પણ સાથે આવશે<br />લૈ મુઠ્ઠીમાં બેચાર ઝાંઝવા, નીકળ્યા'તો<br /><br /><br /><br /><br /> </span></strong></div><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-46140271698086247?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-90284208610102083542008-06-04T03:49:00.000-07:002008-06-04T03:50:33.306-07:00<strong><span style="color:#ffff33;">તારી સુંદર આંખો માટે શમણું લઈને આવીશ હું<br />ઓછું પડે તો કહેજે,ખુદ શમણું થઈને આવીશ હું<br /><br />ફિક્ક પડે જો રંગ જીવનમાં, તો સાદ કરજે દોસ્ત,<br />તારી પાસે પગલું કુમકુમવરણું થઈને આવીશ હું<br /><br />વનવગડાની જો પીડે એકલતા કદીય જીવનમાં<br />બનવા સાથી, ફૂલ એક નમણું થઈને આવીશ હું<br /><br />તારી મનની ભૂમિ રહે હંમેશા હરિયાળા એ માટે<br />નદી, દરિયો, વાદળ કે ઝરણું થઈને આવીશ હું</span></strong><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-9028420861010208354?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-9830864876665350292008-06-04T03:37:00.000-07:002008-06-04T03:44:48.464-07:00<strong><span style="color:#ffff66;">ચાહે છે એ હસીને,ધિક્કારે છે પણ સ્મિતથી<br />ઇશ્વર પણ પરેશાન છે માણસની આ રીતથી<br /><br />શ્વાસે શ્વાસે ખેલાતું રહે છે યુધ્ધ અસ્ત્તિત્વનું<br />જીતી જવાય છે એ કોઇકની મબલખ પ્રિતથી<br /><br />'હું' નામના લયમાં 'તું' નામનો તાલ ભળે છે<br />ખરી પડે છે ભેદ સઘળાં એ દિવ્ય સંગીતથી<br /><br />હે ભવિષ્ય, તું મને સમાવી લે તારી ગોદમાં<br />હું તોડીને આવ્યો છું તાર સઘળાં અતિતથી<br /><br /><br /><br /><br /> </span></strong><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-983086487666535029?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-84947901304296209692008-03-14T01:57:00.000-07:002008-03-14T02:01:14.402-07:00<strong></strong><br /><strong>ખૂટી પડે મારા પોતીકા શ્વાસ, તું આવજે<br />લઈને બે ચાર ઉછીના શ્વાસ, તું આવજે<br /><br />એકલાં હોવાનો અંધકાર મને પીડ્યા કરે<br />રૂંવે રૂંવે પ્રગટાવવા ઉજાસ, તું આવજે<br /><br />તું સહ્પ્રવાસી હો એ ઝંખના લઈ જીવું<br />સંગાથે કરવા એકાદ પ્રવાસ, તું આવજે<br /><br />સહિયારી લાગણીઓ સાથે રહી માણીશું<br />હશે આપણું સહિયારૂં આકાશ, તું આવજે<br /><br /><br /><br /><br /> </strong><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-8494790130429620969?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-12333189270359192972008-03-14T01:51:00.000-07:002008-03-14T01:56:34.954-07:00વિજળીના થાંભલાને<br />વીંટળાઈ ગઈ એક લીલીછમ વેલ<br />અને<br />થાંભલાને ફુટી છે ડાળો...<br />ડાળીને ફુટી છે કુંપળો ને<br />એટલું તો ઠીક પણ<br />એક ડાળ પર તો ટહુકાઓ બાંધે છે માળો !<div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-1233318927035919297?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-28452802167833053732007-12-14T00:57:00.000-08:002007-12-14T00:58:10.206-08:00<strong><span style="color:#3366ff;">ચાલને થોડું ઝાંખી લઈએ ભિતરમાં<br />બહાર તો બધું જોઇ ચુકી છે આંખો<br /><br />તું સામે નહીં પણ ભિતર છો જરૂર<br />અંદર ભિનાશ છે ને સુકી છે આંખો<br /><br />જીતવું છે તારું એક સપનુ સોહામણું<br />એટલે તો મેં હોડમાં મુકી છે આંખો<br /><br />મારી નાજુક પાંપણથી ન ઝિલી શકું<br />તારી યાદના ભારથી ઝુકી છે આંખો<br /><br /> </span></strong><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-2845280216783305373?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-20333499837770310432007-09-15T12:04:00.000-07:002007-09-15T12:08:45.245-07:00<div align="justify"><span style="color:#ffff00;"><span style="font-size:130%;">સાવધાન ! બટનયુગ શરૂ થઈ ગયો છે......<br /></span><br />માનવનો જીવનકાળ પથ્થરયુગથી શરૂ થયો છે અને હજારો વર્ષની સફર પછી માનવ આજે ટેકનોલોજીના ઉંબર પર ઉભો છે. ઉંબર પર ઉભો છે એમ એટલે કહી શકાય કે હજુ ટેક્નોલોજીની મદદથી શું શું થવાનું છે તેની આપણને ખબર નથી. આજે જીવનમાં દરેક ક્ષેત્રે ટેકનોલોજીની બોલબાલા છે. આજ ગતિ ચાલુ રહી તો ટેકનોલોજીની મદદથી તેના સર્જકો અને તેને જાણનારાઓ સમગ્ર વિશ્વને બાનમાં લઈ લે એ દિવસો દૂર નથી.<br />આપણા વ્યવસાયના કાર્યો ટેકનોલોજીના હવાલે થાય તેનાથી સમય અને ઉર્જાની બચત થય એ વાત સાચી પણ આપણા અનેક રોજીંદા કામો કે જેની સાથે જીવનની અભિવ્યક્તિ જોડાયેલી હોય તે પણ ટેકનોલોજીના હવાલે થતાં જાય છે. હજારો માઈલ દૂર રહેતા સંતાનો સાથે માબાપ વાત કરે ત્યારે ટેલિફોન કે મોબાઈલની વ્યવસ્થા આશિર્વાદ લાગે પણ એ જ વ્યવસ્થા ગુનાખોરીનો પ્રશ્ન જટિલ બનાવે ત્યારે ટેકનોલોજી અભિશાપ બની રહે છે.<br />આજનો માનવી બટન, સ્વિચ અને માઉસની ક્લિકનો ઓશિયાળો બનતો જાય છે. અંહી બટન દબાવતા જ મનોરંજનનો ખજાનો ટેલિવિઝન પર ખુલ્લો થઈ જાય છે. સ્વિચ ચાલુ કરતાં જ ભરઊનાળે પોષ માસનું સામ્રાજ્ય અનુભવી શકાય છે. માઉસની એક ક્લિકથી જ કરોડો રૂપિયાના વ્યવહારો પણ કરી શકાય છે અને મેસેન્જરની સુવિધા થકી પ્રિયજનને નિકટ અનુભવી શકાય છે. ધીમે ધીમે 'રિયાલિટી'ના સ્થાને 'વર્ચ્યુઆલિટી'નુ આધિપત્ય વધતું જાય છે. માણસ પ્રેમ પણ કરે તો વર્ચ્યુલી !<br />હજુ હમણા સુધી તો આપણે સુથારને અસ્ત્રા વડે લાકડાને સમથળ કરતા જોતા હતા. હજુ હમણા સુધી તો આપણે એક કડિયાને દિવસભર દિવાલ ચણતા જોતા હતા. હજુ હમણા સુધી તો આપણે સ્મશાનમાં વિષાદપુર્વક ગોઠવાતી લાકડાની ચિતા જોતા હતા. હજુ હમણા સુધી તો આપણે 'લાલ પીળો ને વાદળી, એ ત્રણ મુખ્ય રંગ કહેવાય, બાકી બધા તો મેળવણીથી થાય' એવુ ગોખીને સાત રંગના નામ યાદ રાખતા હતાં.હજુ હમણા સુધી તો આપણે લખેલી ટપાલનો જવાબ ન આવે ત્યાં સુધી આપણે ટપાલીની ઘંટડી વાગે તેની રહ જોતાં હતાં. આજે ટેકનોલોજીએ આવા અનેક પ્રસંગોને ધરમુળથી ફેરવી નાખ્યા છે.<br />આજે સુથારની ચિવટનુ સ્થાન આર્ટિફિસયલ વૂડે લઈ લીધુ છે. જામનગર નજીક રિલાયન્સની રિફાઈનરીના કર્મચારી માટેના આવાસો કારખાનાઓમાં મિકેનિકલી તૈયાર થયેલી દિવાલોથી બની રહ્યા છે. આજે ગણત્રીની મિનિટોમાં માત્ર એક સ્વિચ દાબીને અગ્નિસંસ્કાર થઈ શકે છે. આજે રંગારાની દુકાને ( સોરી ! દુકાન નહી પણ શો રૂમ !!) કોમ્પ્યુટરની સ્ક્રીન પર હજારો રંગોમાંથી પસંદગી કરી ખરીદી કરી શકાય છે. આજે ટપાલનું સ્થાન ઇમેઈલે લઈ લીધુ છે અને દરેક ક્રિયાની આગળ "ઈ" લગાડી તેને બટનસ્થ કરનારો એક વાઈરસ આ પૃથ્વીને વધુને વધુ નાની બનાવી રહ્યો છે. અલબત્ત વર્ચ્યુલી !!<br />એક રીતે જોઇએ તો આ પ્રક્રિયા આપણા ભાવજગતને ધીરે ધીરે નષ્ટ કરનારી સાબિત થશે. માનવિય સંબંધોમાં ઉષ્માની ગેરહાજરી વધતી જશે. પ્રિયજન માટે લીધેલા ગુલાબ કે ચોકલેટ ભુલાતા જશે, દેશી ઘોડિયાના લય સાથે ગવાતા હાલરડાંનું સ્થાન યાંત્રિક પારણા લઈ લેશે. અત્યાર સુધી નશો કરનારી વ્યક્તિ જ નશામાં રહેતી પણ આવનારા સમયમાં સૌ કોઇ આ ટેક્નોલોજીકલ નશામાં જીવતા હશે.<br />આ દિશાવિહિન દોડ ક્યાં જઈ અટકશે? કલ્પના શક્તિની મર્યાદા આવી જાય એવું બને. ઓલ્વીન ટોફલર નામના મહાશયે કરેલી આગાહીઓ પણ ઓછી પડે એવા આશ્ચર્યો દૂર નથી. માની લઈએ કે ઇ-ગાંઠિયા કે ઈ-ખિચડી પણ એકાદ બે પેઢી જ દૂર છે ! </span></div><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-2033349983777031043?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-65600540883085237132007-09-03T01:29:00.001-07:002007-09-06T06:11:24.230-07:00<div align="center"><span style="font-size:100%;color:#ffff00;"><strong><em>આ સાઈટ પર પ્રસિધ્ધ થયેલાં અને ન થયેલાં </em></strong></span></div><div align="center"><span style="font-size:100%;color:#ffff00;"><strong><em></em></strong></span></div><div align="center"><span style="font-size:100%;color:#ffff00;"><strong><em>ગદ્ય અને પદ્ય લખાણો નો </em></strong></span></div><div align="center"><span style="font-size:100%;color:#ffff00;"><strong><em></em></strong></span></div><div align="center"><span style="font-size:100%;color:#ffff00;"><strong><em>એક સંગ્રહ " ગ્રીન લીફ" </em></strong></span></div><div align="center"><strong><span style="font-size:100%;color:#ffff00;"><em></em></span></strong></div><div align="center"><span style="font-size:100%;color:#ffff00;"><strong><em>પુસ્તક સ્વરૂપે રાજકોટ ( ગુજરાત) થી</em></strong></span></div><div align="center"><strong><span style="font-size:100%;color:#ffff00;"><em></em></span></strong></div><div align="center"><span style="color:#ffff00;"><strong><span style="font-size:100%;"><em>પ્રસિધ્ધ થઈ ચુક્યો છે....</em> </span></strong></span></div><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-6560054088308523713?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-67475114107782761842007-07-05T21:06:00.000-07:002007-09-03T01:37:15.839-07:00<div align="justify"><strong><span style="color:#ffff00;">ટહુકો એકાદ શોધતાં શોધતાં માળો મળે<br />ને પછી એમાંથી શબ્દ એક પાંખાળો મળે<br /><br />ક્યારેક તો કરી જુઓ લેણદેણનો હિસાબ<br />શક્ય છે જિંદગીના દાખલાનો તાળો મળે<br /><br />એક પીળા વસ્ત્રનો સ્પર્શ ફરી વળે જાણે<br />સિમેન્ટના જંગલોમાં ખીલતો ગરમાળો મળે<br /><br />મુક્તિના કોઇ માર્ગની શોધ નથી કરવી હવે<br />જનમોજનમ આજ દુનિયા ને જંજાળો મળે<br /></span></strong></div><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-6747511410778276184?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-81133164591487634572007-06-04T20:26:00.000-07:002007-06-04T20:27:13.616-07:00<strong><span style="color:#ffff00;">વિસરાતો જ નથી લગીર એક ચહેરો<br />નજરમાં થયો એમ સ્થિર એક ચહેરો<br /><br />અંતરની આંખોથી જ દેખાય જે સદા<br />છે ભાગ્યની અદ્રશ્ય લકીર એક ચહેરો<br /><br />વિરહની વેદના વસમી હોય છે વેઠવી<br />ઝુર્યા કરે છે યમુનાને તીર એક ચહેરો<br /><br />સ્નેહ ભીની આંખો ઇશ્વરથી કમ નથી<br />હોય છે જાણે પવિત્ર મંદિર એક ચહેરો<br /><br />હસતા હૈયાની અસર દેખાય આંખોમાં<br />અમસ્તો અમસ્તો ગંભીર છે એક ચહેરો</span></strong><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-8113316459148763457?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-29295847938882137732007-06-04T20:25:00.000-07:002007-06-04T20:26:05.166-07:00<strong><span style="color:#ffff00;">ધરા-આભના ધોધમાર પ્રેમની વાત મોકલું છું<br />પર્વતની પીઠ પર પ્રચંડ જળપ્રપાત મોકલું છું<br /><br />તમે કે પછી ઇશ્વર, મોઢામોઢ ક્યાં મળો છો<br />કવિતાઓ થકી લાગણીઓની વાત મોકલું છું<br /><br />મનમેળ વગરની દુનિયામાં મળું તોયે કોને<br />સદીઓથી ઝંખેલી એક મુલાકાત મોકલું છું<br /><br />વિરહમાં વિતેલી રાતને વિસરી જવાય માટે<br />કલરવ મઢ્યું એક સલુણું પ્રભાત મોકલું છું<br /><br />છે લાગણીના સંબંધોય સાત જનમથી એટલે<br />સાત આકાશની સાથે દરિયાયે સાત મોકલું છું</span></strong><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-2929584793888213773?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-22780509980672921812007-06-04T20:23:00.000-07:002007-06-04T20:30:32.540-07:00<strong><span style="color:#ffff00;">ખુદ સાથે જો કરવી હોય યારી તો આવો<br />મઝધારે ડુબવાની હોય તૈયારી તો આવો<br /><br />અર્થના અશ્વો તો આ ઉભા અંહી થનગનતા<br />કરવી હોય શબ્દ રથમાં સવારી તો આવો<br /><br />અંહી ઝાકઝમાળ ને ઠાઠમાઠ તો છે નકામા<br />હો મન ફક્કડ ને વળી અલગારી તો આવો<br /><br />હું શરસંધાન નહી પણ શબ્દસંધાન કરૂં છું<br />લક્ષ્યવેધમાં ન ફાવતી હોય કારી તો આવો </span></strong><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-2278050998067292181?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-17032406154911936012007-04-23T10:46:00.000-07:002007-04-23T10:48:28.599-07:00<div align="justify"><strong>પત્રો એ ખરેખર શું છે? એ શું માત્ર પ્રત્યાયન છે? ના, પત્રો તો વિચારો અને સ્પંદનોને લઈને ઉડેલી પવન પાવડી છે. આપણે નાના હતા ત્યારે વાર્તાઓમાં વાંચતા કે એક રાજકુમાર પાસે પવનપાવડી હતી તેના પર બેસીની તે સાત સમંદર પાર કે સાત આસમાનની પેલે પાર એક અજાણ્યા પ્રદેશમાં જઈને એક રાજકુમારીને રાક્ષસની કેદમાંથી છોડાવી લાવે છે. બાળસહજ મનમાં વાર્તાના એ નાયક પ્રત્યે ભારોભાર આદર ત્યારે મનમાં છલકાતો એ હજુયે યાદ છે.<br /><br />આ રાજકુમાર કોણ? હવે સમજાય છે એ વાર્તાનો મર્મ. આ રાજકુમાર એટલે આપણા ચિંતનના જરકસી જામા અને અર્થનો સાફો પહેરી પત્રોની પવનપાવડી પર ઉડતો વિચારોનો રાજકુમાર ! આ વિચારકુમાર જ તો મનના અનેક બંધનો તોડીને સમજણની રાજકુમારીને બચાવે છે.<br /><br />પત્રો લખવા એતો કળા છે. ના, કળા જ નહી ઉપાસના પણ છે. ગાંધી નહેરુ કે સરદારના પત્રો વાંચીએ તો વિદ્વતા ટપકતી દેખાય અને જિબ્રાનના પત્રોમાં લાલિત્ય પૂર્ણ દર્શનની ઝલક માણવા મળે. કોઇ પણ પત્ર એના લખનારની કક્ષા અને વાંચનારની ભુમિકા સ્પષ્ટ કરે છે. ક્યારેક મુસાફરી વેળાએ વાહનમાં જગ્યાના અભાવે ટપાલોના થેલાઓ પર બેસવાના પ્રસંગો બન્યા છે ત્યારે વિચાર આવતા. સામાન્ય માનવીના પત્રોમાં પણ કેવી અવનવી રંગછટાઓ જોવા મળે છે. ક્યાંક લાગણીનો રંગ, ક્યાંક દંભની કાલિમા, ક્યાંક ઉર્મીનો રસથાળ, ક્યાંક વેદનાનું વર્ણન તો ક્યાંક સહાનૂભુતિની હુંફ. હજુ ક્યારેક દરિયા કાંઠે બેઠા બેઠા વિચાર આવે છે કે દરિયામાં તરતી તરતી એક કાચની શીશી મળી આવે અને તેમાંથી કોઇ નાવિકે વરસો પહેલાં વહેતી મુકેલી લાગણીઓ વાંચવા મળે.<br /><br />ક્યારેક એમ લાગે છે કે એક બીજાને પત્રથી મળવાની વ્યવસ્થા જ નહી અમલી બની હોય ત્યારે માનવી એ વિયોગની કેવી વેદના વેઠી હશે? પત્રો તો જીવન પાથેય પણ બની શકે અને પત્રો અદાલતી પુરાવા પણ બની શકે. લખાયેલો એક પત્ર અનેક શક્યતાઓને પોતાનામાં સમાવીને બેઠો હોય છે. પ્રેમીજનોના સંવેદનોથી ભરપૂર પત્રોમાં તો નહી લખાયેલી વાતોનો સમંદર ઘુઘવતો હોય છે ને? આવા પત્રો વ્યાકરણના બંધનોથી પર અને શબ્દબ્રહ્મના ઉપાસકો જેવા હોય છે. આવા પત્રો એટલે અક્ષરસ્થ થયેલો સંવાદ અને શબ્દસ્થ થયેલાં સ્પંદનો. ઘણીવાર તો પત્રમાં લખેલી વાતો ગૌણ બની જાય અને માત્ર પ્રિયજનના અક્ષર જ ભાવવિભોર કરી દેવા માટે પુરતા થઈ રહે છે.<br /><br />ઇમેઇલના આજના યુગમાં આપણે પત્રો લ્ખવાનો વૈભવ ગુમાવ્યો છે. જો કે દેશના અંતરિયાળ પ્રદેશોમાં અને ખાસ તો લશ્કરમાં પત્રો હજુય જનજીવનનો ધબકાર છે જ. પત્રમાં લખાયેલો શબ્દ સશક્ત બનીને સામે આવતો હોય છે. વિશ્વના દરેક મહાપુરુષનું જીવન તપાસી જુઓ. પત્ર વ્યવહારની તેમની ચીવટ અને નિયમિતતા એ જ એમને લોકાદરના અધિકારી બનાવ્યા હોય તેમ લાગ્યા વગર રહેશે નહી. આપણા સાહિત્યમાં પણ પત્ર સાહિત્ય હંમેશા અભ્યાસનુ ક્ષેત્ર બન્યું છે. કલાપી ના પત્રો, ગાંધીજીના યરવડાના પત્રો, સરદારે તેમની પુત્રીને લખેલા પત્રો, નહેરુ એ ઇંદીરાને લખેલા પત્રો, લિંકનના મેરી ટોડને લખેલાં પત્રો, જિબ્રાને તેની પ્રિયતમા ને લખેલા પત્રો વગેરેથી જે તે ભાષાનું સાહિત્ય સમૃધ્ધ બન્યું જ છે. એટલે જ તો મારા મતે હ્રદયપૂર્વક લખાયેલો કોઇ પત્ર કોઇ ધર્મગ્રંથ કરતા જરાય ઉતરતો હોતો નથી.</strong></div><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-1703240615491193601?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-62491338734667670382007-03-17T10:37:00.000-07:002007-03-17T10:38:11.627-07:00<strong><span style="color:#ff9900;">હરણ આંખમાં આંજી પછી ઝાંઝવાની વાત લખ<br />ને એમ એક અપ્રાપ્યને પણ ચાહવાની વાત લખ<br /><br />ધારો કે એક મીઠી સાંજે આપણે મળીએ હળીએ<br />ધારણાનો ન હોય વિકલ્પ તો ધારવાની વાત લખ<br /><br />બધા જંગ હોતા નથી જીતવા માટે જ જીંદગીમાં<br />લાગણીઓની કોઇ લડાઈમાં હારવાની વાત લખ<br /><br />ભાગતા સમયને કરી જો સ્થિર હથેળીમાં પછી<br />ભાગ્યરેખામાં શું લખ્યું તે વાંચવાની વાત લખ<br /><br />કિનારાના રેતાળ સંબંધો તો સરી જશે દોસ્ત<br />મઝધાર જઈ પેલા ઉંડાણને માપવાની વાત કર</span></strong><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-6249133873466767038?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-31920335431399914092007-03-17T10:34:00.000-07:002007-03-17T10:36:14.749-07:00<strong><span style="color:#000099;">કદી નહી લખાયેલો એવો તું કાગળ વાંચ<br />સંબોધને અટક્યા વગર જ તું આગળ વાંચ<br /><br />લાગણીની લિપી જો પ્રકૃતિમાં પણ પ્રગટી<br />વૈશાખે ગુલમહોર, અષાઢે તું વાદળ વાંચ<br /><br />દિવસભર વહેતા વાયરાના અક્ષર ઉકેલજે<br />મધરાતે આકાશ ને મળસ્કે તું ઝાકળ વાંચ<br /><br />સુની ડેલી,સુનુ ફળિયું ને ખાટ આ ઉદાસ<br />કોઇએ કદી ન ખખડાવી તે તું સાંકળ વાંચ<br /><br />વિરહની અંધારી રાતનો ભેદ સમજાઇ જશે<br />રાધાના આંસુ સાથે વહ્યું તે તું કાજળ વાંચ</span></strong><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-3192033543139991409?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-12158159652977486432007-02-17T03:20:00.000-08:002007-02-17T03:21:56.441-08:00<strong><span style="color:#ffcc66;"><br />અંતરે ઉમટ્યો અવસાદ પછી શું થયું ખબર નથી.<br />સંભળાયો'તો શંખનાદ પછી શું થયું ખબર નથી.<br /><br />એક દિવસ લખવા બેઠો હતો હું કાગળ હરિવરને<br />અક્ષર પાડ્યો'તો એકાદ પછી શું થયું ખબર નથી.<br /><br />ઇચ્છ્યુ હતું એમ કે નીકળી પડું હું જ મારામાંથી<br />ભિતરે ઉઠ્યો એક સાદ પછી શું થયું ખબર નથી.<br /><br />કહેવાય છે કે થયો હતો એક વિસ્ફોટ મારી અંદર<br />કોઇની આવી હતી યાદ પછી શું થયું ખબર નથી.<br /><br />આમ તો નિ:શબ્દ હતું એક આકાશ આપણી વચ્ચે<br />આંખોથી રચાયો સંવાદ પછી શું થયું ખબર નથી.<br /><br /> -પ્રણવ ત્રિવેદી<br /><br /> </span></strong><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-1215815965297748643?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-28356837928146422012007-02-17T03:17:00.000-08:002007-02-17T03:19:12.076-08:00સુરજ થવાને મથતું એક રજકણ છે મારી અંદર<br />ખુદથીય અજાણ્યું એવું એક જણ છે મારી અંદર<br /><br />રણની પોકળતા મને સમજાવી શું કરીશ દોસ્ત?<br />મૃગજળને જ ચાહતું એક હરણ છે મારી અંદર<br /><br />શ્વાસને બંદી બનાવી એનુ ધાર્યુ કરાવે છે રોજ<br />વિસ્ફોટકોથી ભરપુર એક ક્ષણ છે મારી અંદર<br /><br />તમે જો ચાહો તો પળમાં રૂઝાવી દઈ શકો એને<br />સદીઓથી સાચવેલા કૈંક વ્રણ છે મારી અંદર<br /><br />જે કાગળની નહી આંખોની લિપી ઉકેલે છે સતત<br />સાવ અબુધ એવું કોઈ અભણ છે મારી અંદર<div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-2835683792814642201?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-1169404370802020022007-01-21T10:31:00.000-08:002007-01-21T10:32:50.803-08:00ગઈ કાલે મને સપનુ આવ્યું...હું મૃત્યુ પછી ઇશ્વર સમક્ષ ઉભો હતો. તેમણે જીવનનો હિસાબ માગ્યો....કવિ હતો ને કવિતા સંભળાવી..<br /><br />ઔપચારિકતાનો અંચળો ફેંકીને આવ્યો છું<br />રિવાજોની દરેક દિવાલો ઠેકીને આવ્યો છું<br /><br />વિધાતાએ લખ્યું'તું:કાં લખવું કાં વલખવું<br />હું તો લખેલુંયે સઘળું છેકીને આવ્યો છું<br /><br />તેં તો મનાઇ કરી હતી કોઇને ય ચાહવાની<br />સોરી પ્રભુ! ઇચ્છા તારી ઉવેખીને આવ્યોછું<br /><br />કોઇ મને સમજે એ ઝંખના લૈ જીવતો રહ્યો<br />ક્દીય ન સમજાતી દુનિયા દેખીને આવ્યોછું<br /><br />લાગણીઓ હવે નહી લલચાય સુવર્ણમૃગમાં<br />સમયના મારિચ પર તીર ફેંકીને આવ્યો છું<br /><br />--પ્રણવ ત્રિવેદી<div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-116940437080202002?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-1169404215963604212007-01-21T10:23:00.000-08:002007-01-21T10:30:15.976-08:00<div align="justify"><span style="color:#ffff00;">વીસમી સદી ની કોઇ અદભૂત ભેટ હોય તો એ છે વર્તમાનપત્રની ભેટ. આપણી રોજીંદી જીંદગી સાથે આ વર્ત્રમાન પત્ર એટલી હદે જોડાઇ ગયું છે કે આપણે તેના વ્યસની બની ગયા છીએ. જો કે તેમાં આવતા સમાચારોની ગુણવત્તા કે સારાસારનો વિવેક કે જાહેરાતોનો અતિરેક એ આખો અલગ વિષય છે. આપણે જ્યારે ટેલિવિઝનના દુષણોની વાત કરીએ ત્યારે એક વાત તો હકિકત છે કે તેનું રીમોટ તો આપણા જ હાથમાં હોય છે. તેવી જ રીતે અખબારોમાં છપાતી દરેક વાત વાંચવી કે નહી તે પણ આપણા જ હાથની વાત છે. આપણી આંખના પંખીને ક્યા કોલમ પર બેસવા દેવું તે તો આપણે નક્કી કરી શકીએ ને? જોકે આ વિષય વિવાદ પણ સર્જી શકે પણ મારે તો વાત કરવી છે તાજેતરમાં બધા અખબારોમાં છપાયેલા એક સમાચાર વિષે.<br /><br />મહાત્મા ગાંધીના એક વંશજશ્રી એ લખેલાં એક પુસ્તકથી વહેતી થયેલી વાતો વિશે આજે વાત કરવી છે. ગાંધીજી 'લગે રહો મુન્નાભાઇ' પછી સતત સમાચારોમાં છવાયેલા રહ્યા છે. નવી પેઢીની માનસિકતાને અનૂરૂપ એવો 'ગાંધીગીરી' શબ્દ ચલણી બન્યો છે. એજ સમયે 'ગાંધીજી પણ કોઇકના પ્રેમમાં હતાં' એવા શિર્ષક સાથે સમાચારો બોક્સ આઇટેમ તરીકે પ્રકાશિત થયાં.આમ તો આમાં કશુ નવું છે જ નહી. એ માણસ તો સૌને પ્રેમ કરતો જ હતો ને? એનો સત્યપ્રેમ તો જગજાહેર છે તો પછી તેમના પ્રેમસત્યથી ચોંકવાની જરૂર નથી.પ્રેમમાં પડવાનું ન હોય પણ ઉન્નત થવાનું હોય એ વાત તો આવા મહામાનવોના પ્રેમ પ્રસંગો પરથી જ શીખી શકાય.<br /><br />આપણા સમૃધ્ધ વિચારક શ્રી ગુણવંત શાહ અવારનવાર આ વાત પર ભાર મુકે છે કે જે સમાજ બલાત્કારીઓને વેઠી લે અને કોઇ સાચુકલા લગ્નમુક્ત કે વ્યાખ્યાઓથી પર લાગણીસંબંધને સ્વીકારી ન શકે એ સમાજ ગમે તેટલો સમૃધ્ધ હોય તો પણ પછાત જાણવો. ગાંધીજીના આ પ્રસંગને અખબારોએ લોકો સમક્ષ મુકીને આપણા સમાજની માનસિકતા માપવાની પારાશીશી આપણા હાથમાં મુકી છે.પેલી અંધ પાત્રો અને હાથી વાળી વાતમાં આવે છે તેમ કોઇ એકાદ ઘટનાના આધારે એક મહામાનવની હાંસી ઊડાવનારી એક આખી પેઢી તૈયાર થઈ ગઈ છે અને તેમાં આવા સમાચારો વાંદરાના હાથમાં તલવાર જેવું કામ ન કરે તો જ નવાઈ.<br /><br />અમદાવાદ દૂરદર્શન પર પ્રસારિત થયેલ એક ગુજરાતી ધારાવાહિક 'પાવક જ્વાળા'માં આઝાદીના આંદોલનમાં જોડાયેલા ખાદીધારી યુવક યુવતિ વચ્ચે પાંગરતા અને સ્વતંત્રતા માટેની અદમ્ય ઝંખનામાં આથમી જતા પ્રણયની સુપેરે ગુંથણી થઈ છે.એ સમય જ એવો હતો કે જ્યારે આઝાદીની પ્રાપ્તિ સિવાય બીજુ બધું ગૌણ હતું. આપણે સ્વાતંત્ર્ય સંગ્રામના લડવૈયાઓની શહિદી વિષે જાણીએ છીએ પણ એ સમયના પ્રેમ સ્પંદનોના બલિદાન વિશે ક્યાં કશુ વિચારીએ છીએ?<br /><br />સાચુ પુછો તો આટલાં વર્ષો પછી બહાર આવેલી આ વાત પરથી નવી પેઢી એ એટલો તો બોધપાઠ લેવો જ જોઇએ કે પ્રેમ એ કંઇ જાહેરમાં ઢંઢેરો પીટવાની વાત નથી પણ હ્રદયના એક ખુણે સાચવી રાખવાની અમિરાત છે.<br /><br />-પ્રણવ ત્રિવેદી<br /><br /> </span></div><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-116940421596360421?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-1166620701490897872006-12-20T05:18:00.000-08:002006-12-20T05:18:21.700-08:00(એક મિત્ર માગી માગીને કેટલું માગે?<br />દરેક સુદામાને પોતપોતાના કૃષ્ણ પાસે બસ આટલું જ અપેક્ષિત હોય ને?)<br /><br /><br />દોસ્ત<br />અત્યારે તો સશક્ત છું,દોડી શકું છું<br />પણ<br />આ બધું જ ન હોય ત્યારે<br />મારા ચરણને<br />તારૂં આંગણું<br />વિસામો તો આપશે ને?<br /><br />અત્યારે તો સંવેદનાસભર છું<br />પણ<br />જ્યારે તમામ સંવેદનાઓ<br />વેદનામાં ફેરવાઇ જાય ત્યારે<br />એ વેદનાને<br />તારા ખભા પર માથુ ટેકવી<br />વહેતી મુકવા તો દઈશ ને?<br /><br />અત્યારે તો જબરદસ્ત<br />ઉપયોગિતા મુલ્ય ધરાવું છું<br />પણ<br />સૌને માટે જ્યારે હું<br />તદ્દન બીનઊપયોગી હોઈશ<br />ત્યારે<br />કશીયે અપેક્ષા વગર<br />મારૂં ખોવાયેલું સન્માન<br />શોધી આપીશ ને?<br /><br />અત્યારે તો સભર છું, તૃપ્ત છું<br />પણ<br />ખાલીપાના સમયે,<br />ખરી પડવાના સમયે<br />તારા ખોળે<br />મારા અંતિમ શ્વાસના સુરો શમી જાય<br />તેટલી મૈત્રી તો નિભાવીશ ને?<div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-116662070149089787?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-1165772437015666182006-12-10T09:37:00.000-08:002006-12-10T09:46:13.956-08:00<strong><span style="color:#ffff00;">એક હતો સુરજ ને એક હતું રજકણ<br />કહો આ બે વચ્ચે કેવું હશે સગપણ<br /><br />તિવ્રતાથી ઝબકે જ્યારે તારૂં સ્મરણ<br />ભિતર કશુંક સર્જાયાની હશે એ ક્ષણ<br /><br />માંડેલી વાર્તા એમ અધુરી રહી ગઈ<br />વાતના છેડે કોઇ લખી ગયું છે પણ<br /><br />લૈ આટલું જ ખોવાઇ ગયું એક જણ<br />એક નગર,એક ગલી ને એક આંગણ<br /><br />સામ્ય એક જ પીડા ને આનંદ વચ્ચે<br />કોઇ પણ હો ભિંજાય તો માત્ર પાંપણ<br /><br /><br /></span></strong><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-116577243701566618?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-1165375485433045742006-12-05T19:22:00.000-08:002006-12-05T19:24:45.446-08:00વન પ્રવેશની વેળાએ પીડે વય વધ્યાની વેદના<br />આથમતા જાય ઉન્માદો ને શમતી જાય સંવેદના <br /><br />જાણવાની ખુટતી જણસ ને વિસ્મય તો વિસરાયું<br />શૈશવ તો ક્ષિતિજે જૈ બેઠું ને યૌવન લાગે પરાયું<br /><br />માણ્યો એકલપંથ ને માણ્યા મનપાંચમના મેળા<br />ચાહ્યા એવાંયે લોકોને જે આવ્યા કદી ન ભેળાં<br /><br />પ્રેત અધુરી ઇચ્છાઓના જાણે મનમહેલમાં ભટકે<br />મનગમતાં કૈંક શમણાંઓની કરચ આંખમાં ખટકે<br /><br />સંગાથી મારગે બે મળ્યાં,સમજણ ને સંવેદના<br />વન પ્રવેશની વેળાએ પીડે વય વધ્યાની વેદના <br /><br />(આમ તો વન પ્રવેશને હજું એકાદ દશકની વાર છે પણ સરેરાશ આયુષ્ય પ્રમાણે ચાલીસી શરૂં થતાં જ અર્ધે પહોંચી ગયા એવું લાગવા લાગે છે ! ચાર દશક સુધી સ્વ-ક્ષમતા પર મુસ્તાક હોઇએ પણ ચાલીશ શરૂ થતાંજ "ચાલ ઇશ" કહી ઇશ્વરને કે નિયતિને શરણે જવાનું વલણ આકાર લેવા લાગે છે તેની વાત એટલે આ રચના !)<div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-116537548543304574?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-1164906653346397222006-11-30T09:10:00.000-08:002006-11-30T09:10:53.386-08:00ટહુકાઓની મીઠી સરભરા કરે છે પાંદડું <br />ને એમ વૃક્ષના ખાલીપાને ભરે છે પાંદડું <br /><br />પંખી તો આવે,ટહુકે અને ઉડી પણ જાય <br />દાળી જો મુકે નિઃશ્વાસ તો ખરે છે પાંદડું<br /><br />એટલે તો વાદળનેય વરસવાની હોંશ છે <br />લીલેરી લાગણીનો પાલવ ધરે છે પાંદડું <br /><br />ફુલ તો ખરી જાય ને પંખી તો ઉડી જાય <br />એકલું એની યાદમાં ઝુર્યા કરે છે પાંદડું<div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-116490665334639722?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-1164905873518396302006-11-30T08:57:00.000-08:002006-11-30T08:57:54.060-08:00દુનિયા તો છે જાદુના ખેલ મનવા ! છે જાદુના ખેલ<br />ઉપરથી સૌ ઉજળા લાગે, ભિતર ભાત ભાતના મેલ <br /> <br />દેખાય નહી કોઇને એવી<br /> એક ચાહત નામે ચિજ<br />પામે તેને પડતી ગમ્મત<br /> બાકીનાને ચડતી ખીજ<br /><br />ચોતરફ ચહેરાના પહેરાં,છે આ સાંકળ વિહોણી જેલ<br />દુનિયા તો છે જાદુના ખેલ મનવા! છે જાદુના ખેલ<br /><br />પહોંચવુ ક્યાં એ કોઇ ન જાણે<br /> ને તોયે સૌ જ્યાં દોડે<br />અર્ધી જીંદગી બાંધે ગાંઠો<br /> ને પછી બેઠાં બેઠાં છોડે,<br /><br />અંહી ઝંખનાઓના ઝાડે વિંટળાતી ઇચ્છાઓની વેલ<br />દુનિયા તો છે જાદુના ખેલ મનવા ! છે જાદુના ખેલ<div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-116490587351839630?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-1163388823829674422006-11-12T19:30:00.000-08:002006-11-12T19:33:43.843-08:00<strong><strong>અક્ષરો કલમમાંથી નિકળી વજ્જર થઈ ગયા<br />લ્યો, હોવાપણાના પુરાવાઓ નક્કર થઈ ગયા<br /><br />શી ખબર કેવો જાદુ હશે ગંગાનદીના વહેણમાં<br />કાંઠે પડેલાં કંકર પણ જુઓ શંકર થઈ ગયા<br /><br />તમે કહો છો મન પણ હું એને મરૂભુમિ કહું છું<br />જુઓ તો ખરાં કે યુધ્ધ કેટલાં અંદર થઈ ગયા<br /><br />જમાનો બદલાઈ ગયાનો આજ તો પુરાવો છે<br />હતાં કાલ ખાબોચિયા તે આજ સમંદર થઈ ગયા<br /><br />મર્યા પછી પણ જીવવાનો માર્ગ એને જઈ પુછો<br />જાત ઓગાળી દઈ જે ફુલો અત્તર થઈ ગયા </strong></strong><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-116338882382967442?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-1162921911206515972006-11-07T09:51:00.000-08:002012-01-09T03:01:31.235-08:00<div align="justify"><span style="color:#ffcc00;">વધતા જતા ઉપયોગીતાવાદના આજના સમયમાં જે તણાવની આપણે અવારનવાર વાત કરતા હોઇએ છીએ તે તણાવ વાસ્તવમાં મનનો થાક હોય છે. સંજોગોથી કે સમસ્યાઓની સાથે લડતાં લડતાં મનને શ્રમ કરવો પડે છે તેનો તે થાક અનુભવે છે. આજકાલ આત્મહત્યાના જે કોઇ બનાવો વધી રહ્યા છે તેની પાછળ પણ અસહ્ય બની ગયેલો માનસિક થાક જ હોય છે. આ થાક એ શું છે?<br />થાક અને કંટાળો એ સામાન્ય રીતે બે બાબતોથી આવે છે. એક તો આપણે રોજબરોજ કરવા પડતાં કામો આપણી રૂચિ પ્રમાણેના ન હોય અને બીજું કારણ છે એકધારી રોજીંદી ઘટમાળ. પરાણે કરવા પડતાં કામોથી લાગતો થાક દૂર કરવા માટે શું કરવું? પ્રકૃત્તિનો એક નિયમ છે કે જે કામમાંથી આનંદ મળે તે કામનો કદી થાક ન લાગે. રોજ સાયકલ પર દસ માઇલના વિસ્તારમાં છાપા વેચનારને થાક લાગે પણ હજારો માઇલનો સાયકલ પ્રવાસ કરનારને થાક ન લાગે એવું બનતું હોય છે.સાપ અને નોળિયાની દુશ્મની જગજાહેર છે. કહેવાય છે કે એ બન્નેની લડાઇમાં જ્યારે નોળિયો થાકે ત્યારે નોળવેલ તરીકે ઓળખાતી એક વનસ્પતિના મુળ ખાઇ આવે છે જેનાથી તે ફરી લડવા માટે તૈયાર થઈ જાય છે. આપણા દરેકના જીવનમાં પણ એક નોળવેલ નામની વનસ્પતિ હશે જ. સવાલ તેને શોધી તેનો ઉપયોગ કરવાનો છે. એ વનસ્પતિ સંગીતમાં પણ હોય શકે અને સાહિત્યમાં પણ હોઇ શકે. મિત્રતામાં ય હોઇ શકે અને સમાજસેવામાં પણ હોઇ શકે. પ્રવાસમાં પણ હોઇ શકે અને એકાંતમાં પણ હોઇ શકે. શર્ત એટલી જ છે કે આપણા થાકના પોટલાં ઉતરવાનું ઠેકાણું આપણે જ શોધી શકીએ કોઇ બીજી વ્યક્તિ બહુ બહુ તો મદદ કરી શકે.<br />થાક કે કંટાળાનું એક બીજું કારણ પણ જડે છે. દરેક વખતે સમય અને સંજોગો આપણને અનૂકુળ જ હોય તેવું નથી હોતું પરિણામે તેને અનુકૂળ થવા માટે આપણે જે પ્રયત્ન કરીએ તેમાં બમણી ઉર્જાનો વપરાશ થતો હોવાથી આમ બનતું હોય છે. મનની ઉર્જા હંમેશા એવી પ્રવૃત્તિમાંથી જ પ્રાપ્ત થાય છે જેમાં આનંદનો અનુભવ થતો હોય. આનંદની પળોમાં મન અને શરીર પ્રાણવાયુનો ન્યુનતમ વપરાશ કરતાં હોય છે. બીજી રીતે જોઇએ તો આપણો માનસિક થાક એ આપણા 'બિઇંગ' અને 'બિકમિંગ' વચ્ચે અસંતુલનનું પરિણામ હોય છે. વિખ્યાત રામાયણી પૂ.મોરારીબાપુએ આ વાતને એક કથામાં બહુ અસરકારક રીતે સમજાવી હતી. તેમણે કહ્યુ કે એક નાટક ભજવાતું હોય અને તેમા એક વ્યક્તિ રાજા ભરથરીનું પાત્ર ભજવતો હોય તો સમગ્ર નાટકના ત્રણ કલાક દરમિયાન પુરેપુરા જોશ અને સ્ફૂર્તિથી તે માણસ પાત્ર ભજવશે પણ જેવા એ ત્રણ કલાક પુરાં થશે કે તરત જ તે વ્યક્તિ મંચની પાછળ જઈ થાકથી બેસી જશે અને ચા કે એવાં બીજા થાક ઉતારવાના નુસ્ખા અજમાવશે. આમ શું કામ બન્યું? પૂ. બાપુએ કહ્યું તે પ્રમાણે તે માણસ "જે" નથી "તે" બનવાનો ત્રણ કલાક સુધી તેણે શ્રમ કર્યો તેનો તેને થાક લાગ્યો હોય છે. વિચાર કરતાં આ વાત તદન સાચી લાગે છે. આપણે જે નથી એટલે કે જે આપણું "બિઇંગ" છે તે સિવાયનું કંઇક બનવાના યત્નોમાં આપણી ઉર્જા ખૂટી પડે છે. આનો ઉપાય એજ લાગે છે કે આપણા "બિઇંગ"ને ઓળખી તે પ્રમાણે આપણા જીવનનું સુકાન રાખવામાં આવે તો કદાચ જીવનમાં હતાશાના કે થાકના પ્રસંગો ઓછા આવશે.</span></div><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-116292191120651597?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-1159291851120189792006-09-26T10:30:00.000-07:002007-01-21T10:36:37.823-08:00<div align="justify"><span style="color:#ffff00;">મહાન હોવું એટલે……….<br /><br />ઘણાં સમય પહેલાં ભાવનગરમાં બ્લડ બેંકના ઉદઘાટ્ન પ્રસંગે હાજર રહેવાનું બનેલું. વિખ્યાત સંત શ્રી મોરારીબાપુના હસ્તે ઉદઘાટ્ન સંપન્ન થયેલું. તેમણે રક્તદાન કરીને જ બ્લડ બેંકને ખુલ્લી મુકવાનો આગ્રહ રાખેલો તે વાત હજું યાદ આવે છે. આમેય નાની વાતોમાં વ્યક્ત થતી મહાનતા જ એક મહાન વ્યક્તિત્વને આપણી સમક્ષ મુકે છે. આજે વાત કરવી છે એક એવાં જ વ્યક્તિના પત્રની.<br /><br />રક્તદાનની પ્રવૃત્તિ સાથે જોડાવાનું સદભાગ્ય સાંપડ્યું છે. નાનપણથી જ આ કાર્યને અવતારકૃત્યની માફક જીવનમાં વણી લેનાર ભાવનગરના શ્રી માનભાઇ ભટ્ટ પ્રત્યે મનોમન આદર સેવ્યો છે. જ્યારે એક તાલુકા કક્ષાની રક્તદાન સમિતિમાં સ્થાન લીધું ત્યારે એ આદરથી પ્રેરાઇને તેમના આશિર્વાદ માગતો પત્ર તેમને લખેલો. અનેકવિધ પ્રવૃત્તિઓમાં વ્યસ્ત એવાં એ વ્યક્તિત્વનો જવાબ આવશે તેવી સહેજેય અપેક્ષા હતી જ નહી. તેથી જ્યારે તેમનો પત્ર આવ્યો ત્યારે સાનંદ આશ્ચર્ય થયેલું. આમ તો સામાન્ય અને અસામાન્ય માણસો વચ્ચે આટલો જ ફરક હોય છે. મહાત્મા ગાંધી પણ તેમને મળનારા તમામ પત્રોનો જવાબ આપવા માટે વિખ્યાત છે. મને મળેલાં શ્રી માનભાઇના પત્રમાંની બે વાતો મને જીવન પાથેય સમી લાગી છે તેથી એ પત્ર આજે પણ જતનથી જાળવી રાખ્યો છે.<br /><br />તેમના આશિર્વાદ માગ્યા હતા તેના માટે તેમણે લખ્યું હતું કે “આશિર્વાદ તો ક્યારેય કોઇના માગવાં જ નહી ! તેનાથી મન અને હૈયું નિર્બળ બને છે.” ક્ષણભર માટે વાંચતા વાંચતા ક્શુંક ખુંચ્યુ તેવું અવશ્ય લાગ્યું પણ વિચારતાં વિચારતાં આ વાક્ય કોઇ ઋષિમુખેથી પ્રગટેલાં વેદ વાક્ય સમુ લાગ્યું. પુજન, અર્ચન, મંદિરો અને પ્રણામ પધ્ધતિની આપણી પરંપરામાં આ વાત કંઇક જુદી લાગતી હતી. પણ અનેક પ્રસંગોએ આ વાત ખરી ઉતરતી જણાઇ છે. આશિર્વાદથી કશુંક મેળવવાની ખેવના આપણા પરિશ્રમને, આપણા આત્મવિશ્વાસને પરાવલંબી બનાવે છે અને ક્યાક તેનો અતિરેક અંધશ્રધ્ધાને પોષે તેવું પણ બની શકે. વાત કોઇના આશિર્વાદના વિરોધની નથી પણ તેની આડ અસરોની છે. ક્યા ગુરૂના આશિર્વાદ તેના શિષ્યને સાથે ન હોય ? ક્યા માબાપની દુઆઓ તેના સંતાનો સાથે ન હોય ? ઇશ્વરના સંતાનો તરીકે જગતનિયંતાની કૃપા સૌની સાથે હોવાની જ પણ એ માટે યાચના કરવાથી મનોબળના કિલ્લામાં કેવાં કેવાં ગાબડાં પડી શકે ? સમજણનું ઉંડાણ માગી લે તેવી વાત છે.<br /><br />બીજી એક વાત તેમણે લખેલી કે “જે કોઇ સદ્પ્રવૃત્તિ કરવી તે ઇશ્વરના કાસદિયા બનીને કરવી.” મોટાભાગના માણસો જીવનના અંત સુધી પોતાના કરોડો શ્વાસોનો હેતુ સમજવામાં નિષ્ફળ જતાં હોય છે. અને અંત પેલાં કબુતરોનું ઘુઘુઘુ વાળા કાવ્ય જેવો આવે. કાસદિયો એટલે કે આજનો ટપાલી તેને મળેલાં ટપાલના થોક્ડાંને વાંચવા બેસતો નથી. તેનું કામ તો જે તે ટપાલ તે જેના માટે લખાયેલી છે તેને પહોંચાડવાનું જ છે. ટપાલમાં ધમકી હોય કે નિમંત્રણ, શોક હોય કે ઉમંગ તેને તેની સાથે કોઇ સંબંધ નથી હોતો. ઇશ્વરે આપણને આપેલી ટપાલ એ પછી સમજણ સ્વરૂપે હોય કે ધન સ્વરૂપે કે પછી વિચાર વૈભવ હોય એ આપણું માની લેવાની ભુલ હરગિઝ ન કરાય. ગાંધીજી એટલે જ કહેતાં કે સત્ય અને અહિંસા તો અનાદિકાળથી ચાલ્યા આવે છે. કાસદિયા હોવાનો આ વિચાર માત્ર આપણા કબજામાં રહેલી ટપાલોને તેના ગંતવ્ય સુધી પહોંચતી કરવા માટે જાગ્રત રાખી શકે તેમ છે.<br />-પ્રણવ ત્રિવેદી</span></div><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-115929185112018979?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-1157306346698511672006-09-03T10:50:00.000-07:002006-11-21T05:29:05.236-08:00પ્રેમની વાત બસ એટલે જ આટલી મજાની છે <br />ઘટના એ આમ તો બુધ્ધિને મળેલી સજાની છે<br /><br />પાયાનો પથ્થર તો સચવાઇ જશે માટીની હુંફે<br />ચિંતા સતાવે છે એ તો આ અલ્લડ ધજાની છે.<br /><br />ભુલી જઈ ફિલસૂફીની વાતો, બસ પ્રેમ કરીએ<br />વાત બસ એ એક મારા કે તમારા ગજાની છે<br /><br />કૈંક સામ્રાજ્યો બસ આજ ભ્રમથી તૂટી ગયાં:<br />આનંદો સઘળાં આપણા ને પીડા પ્રજાની છે<br /><br />તમારાથી દૂર થવાનો રંજ તો ભુલીયે શકાય<br />ન ભુલાય તેવી વાત તમે આપેલી રજાની છે<br /><br /><span style="font-size:130%;"> -પ્રણવ ત્રિવેદી</span><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-115730634669851167?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-1157305595376561722006-09-03T10:46:00.000-07:002006-11-07T10:15:08.796-08:00<strong><br />અંતરે ઉમટ્યો અવસાદ પછી શું થયું ખબર નથી.<br />સંભળાયો'તો શંખનાદ પછી શું થયું ખબર નથી.<br /><br />એક દિવસ લખવા બેઠો હતો હું કાગળ હરિવરને<br />અક્ષર પાડ્યો'તો એકાદ પછી શું થયું ખબર નથી.<br /><br />ઇચ્છ્યુ હતું એમ કે નીકળી પડું હું જ મારામાંથી<br />ભિતરે ઉઠ્યો એક સાદ પછી શું થયું ખબર નથી.<br /><br />કહેવાય છે કે થયો હતો એક વિસ્ફોટ મારી અંદર<br />કોઇની આવી હતી યાદ પછી શું થયું ખબર નથી.<br /><br />આમ તો નિ:શબ્દ હતું એક આકાશ આપણી વચ્ચે<br />આંખોથી રચાયો સંવાદ પછી શું થયું ખબર નથી.<br /><br /> -પ્રણવ ત્રિવેદી<br /> </strong><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-115730559537656172?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-1154455469321043742006-08-01T11:04:00.000-07:002006-08-01T11:04:29.323-07:00<span style="color:#66ffff;">નિયતિએ આપણને બે કામ સોંપ્યા છે : "કાં વરસ્યા કરો કાં તરસ્યા કરો !" આ જ નિયતિએ તરસવાનું કામ ધરતીને અને વરસવાનું કામ આકાશને વહેંચી આપ્યુ છે.<br /><br />અત્યારે આકાશે તેનું અવતારકૃત્ય બરાબર શરું કરી દીધું છે.આકાશ વાદળોના ભારથી નીચે આવી ગયું હોય, સૂર્યની ગેરહાજરી વરતાતી હોય, ધરતી પરની વનસ્પતિ શંકરની જટાને માફક આકાશી સ્નેહ વર્ષાને ઝિલી લેવાં તત્પર હોય, આ સમગ્ર વાતાવરણ જાણે કન્યાવિદાયની-આનંદમઢ્યા ગાંભિર્યથી ભરપૂર-ક્ષણો હોય તેવું લાગે છે. અને એ તો એવું જ લાગે ને? કારણકે અંતે તો મેઘરાજાની પુત્રી વર્ષાને અવનિ પરિવારમાં જ વળાવાતી જ હોય છે ને?<br /><br />ધોધમાર વરસવાનું પણ આપણા સૌના ભાગ્યમાં ક્યાં હોય છે. ભીનીભીની લાગણીઓથી કોઇના મન પ્રદેશને નિસ્વાર્થ ભાવે તરબતર કરી દેવાનો પણ એક આનંદ હોય છે. અત્યારે વરસેલાં અષાઢના પહેલાં વરસાદ પછી માટીમાંથી પ્રગટતી સંતૃપ્તિ-સભર સુગંધથી વધારે નશીલી ચિજ દુનિયામાં હોવા વિષે મને શંકા છે.<br /><br />આધુનિકતાની વરવી દોડમાં પ્રકૃતિથી વિમુખ થઈને આપણે શું શું ગુમવ્યું છે તેનાથી કદાચ આપણે અજાણ છીએ. એક ક્ષણ માટે વિચારી તો જુઓ કે આપણી પહેલી આંગળી અને અંગુઠા વચ્ચે વરસો પહેલાં પતંગિયું પકડતી વેળાએ અનુભવેલો રોમાંચ આજે ચલણી નોટનું બંડલ પકડતી વખતે અનુભવાય છે ? પથ્થર મારીને તોડેલાં ફળોની મિઠાશ રંગબેરંગી પ્લેટમાં પિરસાયેલાં 'ફાસ્ટ ફૂડ'માં માણી શકાય છે?<br /><br />ચોમાસાના પહેલાં વરસાદમાં નહી પલળનારાઓથી જ રિસાઇને વરસાદે વરસવાનું ઓછું કરી નાખ્યું હશે. આંગણે આવેલાં મોંઘેરા મહેમાન સાથે આવો વ્યવહાર થોડો જ કરાય ? ચાલો પહેલા વરસાદના એકાદ અઠવાડિયામાં જ ડામરની સડકની બન્ને બાજુએ ઉગી નિકળેલાં લીલાછમ તૃણાંકુરોની માફી માગી લઈએ અને શ્રી ગુણવંત શાહ જેને 'પર્જન્ય ૠષી' કહે છે તેવાં વરસાદી દેડકાના વૃંદગાનની માણી લઈએ. </span><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-115445546932104374?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-1154455067998386242006-08-01T10:57:00.000-07:002006-08-01T10:57:48.170-07:00<strong><span style="color:#33ffff;">એમ તો આપણે સૌ હરતાં ફરતાં હોઇએ છીએ<br />અર્થ એનો એ તો નથી કે જીવતાં હોઇએ છીએ<br /><br />અરિસા તો યુગોથી છેતરતાં રહ્યા છે આપણને<br />નથી હોતાં, જેવાં એમાં દિસતાં હોઇએ છીએ<br /><br />અકબંધ રાખવાં આપણા આનંદોની આબરૂં !<br />વસ્ત્ર વેદનાનું નિરંતર સિવતાં હોઇએ છીએ<br /><br />અણગમતાં કૈંક વરસોને લગાવી દઈ દાવમાં<br />મન મ્હોર્યાની ક્ષણ એક જિતતાં હોઇએ છીએ</span></strong><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-115445506799838624?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-1153849461656544692006-07-25T10:42:00.000-07:002006-07-25T10:44:21.660-07:00<div align="justify">એક ચિંતન………………….<br /><br />તાજેતરમાં કેટલીક સંસ્થાઓ, સંગઠનો અને પ્રવૃત્તિઓ વિષે અનેક પ્રકારની વાતો આપણા સુધી પહોંચી રહી છે. વિચારશીલ માણસોને આવી વાતો અવશ્ય ખલેલ પહોંચાડી શકે. વમળો પેદા કરી શકે. પણ કોઇ વિપરીત પરિસ્થિતિની ચિંતા કરવાથી સમસ્યા હલ ન થઈ શકે. ચિંતામાંથી ચિંતન અને મુલ્યાંકન પ્રગટે તો જ રસ્તો મળી આવે.<br /><br />કોઇપણ પ્રવૃત્તિ કે સંગઠન હેતુપ્રધાનતા ગુમાવી વ્યક્તિપ્રધાન બની જાય ત્યારે તેની પડતીની શરૂઆત થાય છે. આ સમયે તેમાં જોડાયેલાં લોકોના "બીઇંગ"ની બદલે "બીકમીંગ"ની બોલબાલા શરૂ થઈ જતી જોવા મળે છે. કોઇપણ પ્રવૃત્તિ કે સંગઠનના ઉચ્ચ સ્થાને બેઠેલી વ્યક્તિ માત્ર લોકસંમતિથી ત્યાં પહોંચે તો તે માત્ર નેતા બની શકે નાયક નહી. મુખ્ય સુત્રધાર પાસે લોક્સંમતિ ઉપરાંત લોકાદર અને લોક્પ્રેમ પણ હોવો જ જોઇએ. જે નેતૃત્વ પાસે આ ત્રિફળા ન હોય તે સંસ્થાનું આરોગ્ય હંમેશા ખતરામાં રહે છે. તમે જે માગો છો તે નહી પણ તમારૂં જેમાં કલ્યાણ હોય તે તમને અપાવવા માટે તત્પર હોય તે જ સાચું નેતૃત્વ. કોઇપણ પ્રવૃત્તિ કે સંગઠન પાસે જો આ ન હોય તો તેનું આયુષ્ય અલ્પજીવી જ રહેવાનું પછી તે કોઇ સંપ્રદાય હોય,રાજકિય પક્ષ હોય કે મજૂર મહાજન હોય.<br /><br />એક બીજી વાત પણ ઉડીને આંખે વળગે છે. કોઇપણ પ્રવૃત્તિ કે સંગઠનના સુત્રધારને કે નેતાને સૌ માનવિય મર્યાદાથી મુક્ત માનવા લાગે છે. તે પણ હાડચામનો બનેલો આપણા જેવો માણસ છે, તેને પણ પરિવાર છે(જેને તેની વધારે જરૂર છે), તેને પણ લાગણીઓ અને સંવેદનાઓ અનુભવતું એક હૈયું છે તે વાત તદ્દન વિસરાય જાય છે. તેના અંગત જીવનને પણ જાહેર જીવન માનનારો એક વર્ગ તૈયાર થાય છે. કોઇપણ પ્રવૃત્તિ કે સંગઠનનું નેતૃત્વ લેનારના મનમાં તેણે ભજવવા પડતાં અનેક પાત્રો વચ્ચે લગાતાર યુધ્ધ ચાલતું જ રહે છે. આ યુધ્ધ જ ગાંધીજીને સફળ રાષ્ટ્રપિતા પણ બનાવી શકે અને નિષ્ફળ પિતા પણ બનાવી શકે. આ યુધ્ધ્માંથી પ્રગટતો વિષાદ કાયમી ન બની જાય તે જોવાની જવાબદારી તે પ્રવૃત્તિ કે સંગઠનના સૌની સહિયારી છે.<br /><br />એક વધું વાત આ સંદર્ભે ન વિચારીએ તો અધૂરૂં ગણાય. સોક્રેટિસ હંમેશા કહેતાં કે જે પ્રજા જેને લાયક હોય તેવો રાજા તેને મળી જ રહે છે. વિચાર માગી લે તેવી વાત છે. પ્રજા જાગૃત તો રાજા સતર્ક અને રાજા સતર્ક તો રાજ્ય સમૃધ્ધ. માટે કોઇપણ પ્રવૃત્તિ કે સંગઠનની પડતી માટે માત્ર અને માત્ર નેતૃત્વને જ દોષ ન દઈ શકાય. તેમાં રહેલાં સજ્જ્નોની નિષ્ક્રિયતા પણ એટલી જ જવાબદાર ગણાય. એટલે જ કહ્યું છે ને કે “Bad officials are elected by those who do not vote.”<br /><br /> -પ્રણવ ત્રિવેદી </div><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-115384946165654469?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-1148924666793274292006-05-29T10:42:00.000-07:002006-06-10T23:28:05.740-07:00<span style="color:#ffffff;"><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"><em>ગઝલ</em></span><br /></span></span><strong><br /><span style="font-family:arial;color:#ffffff;">મળે પીંછા સરિખો સ્પર્શ અને વેણુ સરિખા વેણ<br />ઝંખના છે બસ આટલી પછી ભલે બિડાતાં નેણ<br /><br />સમાધાનના સુતરથી સાંધતો રહ્યો છું સંજોગોને<br />જો સાંધો ગણો તો સાંધો અને રેણ ગણો તો રેણ<br /><br />સમંદર એટલે તો રોજ રોજ કિનારે આવતો રહ્યો<br />પ્રતિક્ષા છે જેની એ જ નદીનાં આવ્યા નહી વ્હેણ<br /><br />પંચતત્વનું પરબીડિયું પણ પરત મળ્યુ છે મને<br />તું જ કહે હવે કેવી રીતે મોકલાવવું તને કહેણ<br /><br />હું મોકલું ધુમ્મસનો દરિયો ને તું મોક્લે સુરજ<br />બચી છે આપણી વચ્ચે માત્ર આટલી જ લેણદેણ<br /><br />-પ્રણવ ત્રિવેદી<br /><br /></span></strong><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-114892466679327429?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-1148275721826736702006-05-21T22:27:00.000-07:002006-06-10T23:29:04.510-07:00<div align="justify"><span style="color:#ffffff;">પૃથ્વી પરની તમામ ઘટનાઓ એક યા બીજી રીતે ગુરુત્વાકર્ષણના નિયમને આધિન હોય છે. આપણું અત્યારનું જીવન ગુરુત્વાકર્ષણ વગર આપણે કલ્પી જ ન શકીએ. કોઇ વસ્તુ કે વ્યક્તિ જમીન અને આકાશ વચ્ચે સ્થિર રહી શકે તેનો અર્થ જ એ કે તેણે જણ્યે અજાણ્યે પણ ગુરુત્વાકર્ષણના મધ્યબિંદુ પર સમતોલન મેળવ્યું છે. બાળક નાનુ હોય અને ચાલતાં શીખે ત્યારે વાસ્તવમા તે ચાલતાં નહી પણ ગુરુત્વાકર્ષણના આવાં મધ્યબિંદુ પર સંતુલન કેળવતાં શીખે છે. એ બાળક સાયકલ શીખશે ત્યારે પણ આ જ સિધ્ધાંત સાથે તેને પનારો પાડવાનો છે.બાળપણમાં આપણે જે શિખ્યા તે ગુરુત્વાકર્ષણનો આ સિધ્ધાંત છે શું ? પૃથ્વી પરની દરેક ચિજ કદમાં તો સ્વભાવિક જ પૃથ્વીથી નાની જ હોવાની. કોઇ પણ નાનો પદાર્થ તેનાથી મોટા પદાર્થ તરફ આકર્ષાય તે પ્રકૃતિનો નિયમ તે જ ગુરુત્વાકર્ષણ. પણ આપણે ક્યાં ખગોળશાસ્ત્રના કોઇ નિયમની વાત કરવી છે, આપણે તો આ નિયમનું ચિંતન કરવુ છે જીવન દર્શનના સંદર્ભમાં.જીવનમાં હું અને તમે પણ આપણે માની લીધેલી અનેક ગુરૂતા તરફ અનાવશ્યક પણે આકર્ષાતા હોઇએ છીએ. કોઇ ઘટના કે કોઇ વ્યક્તિને મહત્વના માની લઈને આપણી વૈચારિક ક્ષમતાને અને જીવનના વહેણને તેના સંદર્ભમાં વિચારવા લાગીએ છીએ. પરિણામે પેલું ગુરુત્વાકર્ષણનુ મધ્યબિંદુ ખોઇ બેસીએ છીએ. અને જીવનની સમતુલા પ્રત્યે બેધ્યાન બની જઈએ છીએ. અચાનક જ જેને મહત્વના અને અસામાન્ય માન્યા હતાં તે વ્યક્તિ કે ઘટનાના સામાન્ય સ્વરૂપની ખબર પડતાં જ આપણી સમતુલા છિન્નભિન્ન થાય છે.બીજી રીતે પણ જીવનમાં આપણે સતત ગુરુત્વાકર્ષણનું મધ્યબિંદુ જળવતાં જ હોઇએ છીએ. સમાજ પાસેથી લેવામાં કે આપવામાં કે પછી પરિવાર પ્રત્યે પ્રેમ અને લાગણી રાખવામાં આપણાં હક્કો અને ફરજોની વાતમાં કે પછી ક્રોધ,લાગણી અને મમત્વની વાતમાં આપણે સતત જગૃત રહી નાનું બાળક જેમ ચાલતી વેળાંએ સંતુલન જાળવે છે એજ રીતે સમતુલા જાળવતા હોઇએ છીએ. મમત્વની અસમતુલાના પ્રતિક તરીકે ધુર્તરાષ્ટ્ર અને સમાજ પ્રત્યેની ફરજોમાં સમતુલા ન જાળવી શકનાર અપરાધીઓ આના જીવંત ઉદાહરણો છે. રોજીંદા જીવનમાં પણ સારા અને ખરાબ કે શ્રેય અને પ્રેય વચ્ચે સમતુલા જાળવવાની મથામણ એ જીવનસાધનાનો એક ભાગ જ છે. કોઇ પણ નેતા કે શાસક પણ ત્યારે જ અસરકારક બની શકે જ્યારે ક્યાંય વધુ ન ઝુકી જવાય તે માટે તે સતત જાગૃત હોય. જો ચુંટણીઓમાં પણ વ્યક્તિની પસંદગી તેની ગુરુત્વાકર્ષણના મધ્યબિંદુને જાળવી લેવાની ક્ષમતાના આધારે કરવામાં આવે તો લોકશાહીના પાયાને મજબુત બનતાં કોઇ રોકી ન શકે.સમતુલા જાળવવાની આ વાતને ગીતાકાર પણ સમતા એજ યોગ છે તેમ કહી નવાજે છે. યુક્ત આહાર અને વિહારની વાત પણ અંતે તો આજ છે ને? જીવનના દરેક ક્ષેત્રે સમતોલ રહી જનારને તણાવનો પરિચય કરાવવો પણ મુશ્કેલ બની જાય તેવુ બને.-પ્રણવ ત્રિવેદી</span></div><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-114827572182673670?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-1148275494373253452006-05-21T22:23:00.000-07:002006-06-10T23:29:48.696-07:00<div align="justify"><em><span style="color:#ffffff;"><span style="font-size:130%;"><strong>મનોમંથન </strong></span><br />આજથી સો-સવાસો વર્ષ પહેલાં દક્ષિણ આફ્રીકાના એક રેલ્વે સ્ટેશને એક હિન્દુસ્તાની માણસને માત્ર અને માત્ર રંગભેદના કારણે ગાડીમાંથી અપમાનીત કરી સામાન સહીત પ્લેટ્ફોર્મ પર ફેંકી દેવામાં આવ્યો. વિચારો તો ખરાં કે સાવ અજણ્યા મુલ્કમાં, સાવ અજાણ્યા માણસો વચ્ચે એ માણસે એક રાત પ્લેટ્ફોર્મ પર પસાર કરી. કેવું જબરદસ્ત મનોમંથન અનુભવ્યું હશે એ માણસે? એ મંથનની ક્ષણો તેને બળવાખોર બનાવી શકી હોત કે પછી અપમાનમાંથી પ્રગટેલાં વિષાદે આત્મહત્યા પણ નોતરી હોત. જોકે નિયતિની યોજના કંઈક અલગ જ હતી. મનોમંથનમાંથી જીવનદર્શન પ્રગટે એ પળ સાક્ષાત્કારની પળ કરતાં જરાં પણ ઉતરતી<br />નથી હોતી. મંથનમાંથી પ્રગટેલ જીવનદર્શને જ મોહનદાસ કરમચંદ ગાંધીને વિશ્વવિભૂતિની કક્ષાએ લાવી મુક્યા.<br /><br />યાંત્રીકરણના આજના યુગમાં મનોરંજનની દોડમાં આપણે મનોમંથન કરવાનું ભુલી ગયા છીએ. ખરેખર તો આપણે દર વરસે એક દિવસ માત્ર જાત સાથે સંવાદ માટે "મંથન દિવસ" તરીકે ઉજવવાનુ આયોજન કરવુ જોઇએ. અને વિચાર વલોણું ચલાવી કેટલાંક સવાલોના જવાબ શોધવા જોઇએ.<br /><br />- આ જગતમાં વસતા દરેક સજીવો પોતાના માટે ખોરાક પાણી અને આશરો મેળવવા માટે મથે છે. તમે તમારી જાત માટે આથી વિશેષ શું કર્યું છે?<br />- પરિવારના વરિષ્ઠ સદસ્ય તરિકે દરેક વ્યક્તિ પોતાના પરિવારને ભરણપોષણ, કપડાં અને મોજશોખના સાધનો પૂરા પાડે જ છે. તમે તમારા પરિવાર માટે આથી વિશેષ શું કર્યું છે?<br />-તમારી જીંદગીનો, તમારા સમયનો અને સંપતિનો કેટલો હિસ્સો એવા કામમાં વાપરો છો જેમાં તમારો બિલકુલ સ્વાર્થ ન સમાયો હોય?<br />-એવો કોઇ પ્રસંગ તમારા જીવનમાં બન્યો છે જ્યારે તમે વળતો જવાબ આપવા સક્ષમ હોવા છતાંયે તમારી ઉપેક્ષા કરનારને કે તમારું અપમાન કરનારને માફ કર્યા હોય?<br />-તમારા વર્તન કે શબ્દોથી સામેની વ્યક્તિના મનને ઠેસ પહોંચી હોય તેવું લાગ્યા પછી ભલે મનોમન પણ તમે તેની માફી માગી શકો છો ?<br />-તમારી હયાતિ નહી હોય ત્યારે લોકો તમને ક્યા સંદર્ભે યાદ કરે તેવું તમે ઇચ્છો છો? તે માટેના તમારા કોઇ પ્રયત્નો ખરાં?<br /><br />આ અને આવા અન્ય સવાલોના સારા નહી પણ સાચ્ચા જવાબ આપવા પ્રમાણિક પ્રયત્ન કરો જેથી વિચારવાની ટેવ પડશે કારણકે વિચારો આવવા અને વિચારો કરવા એ બન્ને અલગ બાબત છે.<br />- પ્રણવ ત્રિવેદી</span></em></div><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-114827549437325345?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-1148275194508455792006-05-21T22:18:00.000-07:002006-06-10T23:34:46.826-07:00<span style="color:#ffffff;"><em>સુખ એટલે......<br /><br />સુખ જેવું કંઇ નથી જગમાં, જે કંઇ છે તે આજ છે<br />સુખ એ તો અમારા દુ:ખનો બદલાયેલો મિજાજ છે.<br /><br />આ પંક્તિઓ વાંચતા જ સુખની સાદી વ્યાખ્યા શોધવાની મથામણ શરૂં થઈ. દુ:ખી માણસોના સુખનો અને સુખી માણસોના દુ:ખનો અભ્યાસ કરતાં જે વ્યાખ્યા જડી આવી તે આમ છે. જમ્ય હોઇએ તે સમયસર પચી જાય અને પથારીમાં પડતાં જ ઉંઘ આવી જાય તે સુખની નિશાની.<br /><br />ખોરાક્ની સત્વશીલતાને અને પાચનને જેમ સીધો સંબંધ છે તેવી જ રીતે ખોરાકની તમારી થાળી સુધીની યાત્રાને પણ સીધો સંબંધ છે. આપણે ત્યાં " હરામનો પૈસો" તેવો શબ્દ વારંવાર સંભળાય છે પણ જે ભોજનની તૈયારીમાં આંસુ વપરાયા હોય તેને "હરામનો ખોરાક" ગણવાનો આપણે ત્યાં રિવાજ નથી. રોજી-રોટીની તલાશમાં આવેલો રેસ્ટોરન્ટનો કૂક મનોમન તો દુર દેશાવરમાં રહેતાં પોતાના પરિવાર માટે ઝૂરતો હોય છે. માટે જ તેણે બનાવેલાં ખોરાકમાં સ્વાદની બોલબાલા હોય પણ સત્વ ગેરહાજર હોય તેવું બનતું હોય છે. આ વાત સાસરે મન મારીને જીવતી સ્ત્રીના હાથથી બનેલી રસોઇને પણ એટલી જ લાગું પડે છે. કોઇ વાનગીમાં જ્યાં સુધી ઉમળકાનું રસાયણ ન ભળે ત્યાં સુધી તેમાં સ્વાદ,સત્વ અને માધુર્યનો સમન્વય રચાતો નથી.<br /><br />ક્યાંક વાંચ્યાનુ યાદ આવે છે કે આ સમાજ બે વર્ગમાં વહેંચાયેલો છે: એક વર્ગ એવો કે જેને શું કરીએ તો ભુખ લાગે તેની ચિંતા સતાવે છે. અખાડાંઓ, જીમ ક્લબ અને જોગીંગ પાર્ક આ વર્ગ માટે સર્જાયા છે. જ્યારે બીજો વર્ગ એવો છે જેને ભુખ લાગી છે તો શું કરવુ તેની ચિંતા સતાવે છે. જે સમાજમાં આ બીજા પ્રકારના વર્ગની સંખ્યા વધારે હોય તે સમાજની તંદુરસ્તી માટે હંમેશા શંકા રહે છે.<br /><br />ઉંઘ એ માણસની આહાર પછીની બીજી પ્રાથમિક જરૂરિયાત તો છે જ પણ સાથે સાથે સુખીપણાની પારાશીશી પણ છે. ઓશીકું એ આપણી ઉંઘને નજરે જોનાર એક માત્ર સાક્ષી છે. ઘસઘસાટ ઉંઘ એ તો શ્રમનારાયણની કથાની મીઠી પ્રસાદી છે. શ્રમ કર્યા પછીનો પ્રસ્વેદ એ એવો વેદ છે જેની આગળ તો બાકીના ચારેય વેદ પાણી ભરે! એટલે જ કોઇ શ્રમજીવીના પ્રસ્વેદની ગંધ અત્તરની સુગંધથી જરાય ઉતરતી નથી હોતી. અને કોઇ ધનવાન માણસના ઘરે ઇન્કમટેક્ષના દરોડા વખતે તેના કપાળે વળતો પરસેવો વિશ્વની સૌથી ખરાબ ગંધ ધરાવતો હોય છે. કમનસીબે આપણે દિનચર્યામાં શ્રમને બહુ પાછળનું સ્થાન આપ્યું છે. તેથી જ તો ઉંઘની ટિકડીઓ બનાવનાર કંપનીઓ તગડો નફો કમાય છે.<br /><br />દરેક પરિવારના વડાંની પણ ફરજ બને છે કે પરિવારના મોંમાં મુકાતો પ્રત્યેક કોળિયો સત્વસભર અને પ્રેમસભર બને અને દરેક સભ્ય ઉચાટ વગરની ઉંઘ લઈ શકે. આવા પરિવારનો સભ્ય અવસાદ,અનિંદ્રા અને અસંતોષના ત્રિવિધ દોષથી અવશ્ય બચી જશે. અને વિશ્વ આરોગ્ય સંસ્થા જો જાહેર કરે તો સ્વસ્થતાનુ નોબલ પારિતોષક પણ આવા જ કોઇ પરિવારને એનાયત થાય તો નવાઇ નહી !<br /><br />સૌને સ્વસ્થ આહાર-વિહારની શુભકામનાઓ.......</em></span><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-114827519450845579?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-1147868397100398282006-05-17T05:19:00.000-07:002006-05-17T05:19:57.146-07:00આ દુનિયા જાણે સંબંધોનો દરિયો.<br /> <br />સંબંધો તો પાણીના પરપોટાની જેમ <br /><br />પ્રગટે અને ફૂટે...<br /> <br />સંબંધો તો ફૂલ થઈને ફોરે.. <br />સંબંધો તો શૂળ થઈને કોરે.. <br /><br /><br />ક્યાંક સંબંધો પર્વત જેવા અવિચળ,<br />ક્યાંક સંબંધો ઝરણા જેવા ચંચળ... <br /><br /><br />સંબંધો તો શમણું થઈને સરે... <br />સંબંધો તો તરણું થઈને તરે... <br /><br />સંબંધો તો સુર્યમુખીનુ ફૂલ...<br />સંબંધો તો અગનશિખાનુ શૂળ<br /><br />ક્યાંક સંબંધો કર્ણના કવચકુંડળનો ભાર,<br />ક્યાંક સંબંધો યુધિષ્ઠિરના અર્ધસત્યનો ભાર..<br /> <br />સંબંધો તો વૈશાખી બપોરનું આકાશ, <br />સંબંધો તો ચાતક કંઠ્ની પ્યાસ !<br /><br /><br />સંબંધો નાના હોય કે પછી હોય મોટા,<br />સંબંધો તો અભિમન્યુના સાત કોઠાં ! <br /><size=22><br />-પ્રણવ ત્રિવેદી<div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-114786839710039828?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-1147629966823869722006-05-14T11:06:00.000-07:002006-06-10T23:40:08.906-07:00<span style="font-family:lucida grande;font-size:100%;color:#ccffff;"><em>It is good to be important but it is more important to be good.........</em></span><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-114762996682386972?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-1147021755129395282006-05-07T10:09:00.000-07:002006-05-07T10:09:15.160-07:00<span style="color:#cc66cc;"><strong>સલામના સાથીદારો<br /><br />વરસો પહેલાં શ્રી બકુલભાઇ ત્રિપાઠી પાસે થી એક વાત સાંભળેલી. યાદ્શકિતના આધારે તેમના જ શબ્દોમાં લખું છું.<br /><br />"કોલેજમાં મારા દેખાવના કારણે અવારનવાર મારે ભાગે વિધ્યાર્થીઓ માટે મજાક્નું સાધન બનવાનું આવતું. મે નક્કી કર્યું કે કોલેજ બંધ થવાના સમયે ચોકીદારની સાથે જ બહાર નીકળવું. છતાં ક્યારેક ક્યારેક રસ્તામાં કોલેજનો કોઇ વિધ્યાર્થી કે વિધ્યાર્થીની મળી જાય ત્યારે મારા નવા નવા નામ અચુક મારા કાને પડતાં ! જોકે સમય જતાં હું આ બધાંથી ટેવાઇ ગયો હતો. એક દિવસ સાંજે કોલેજમાંથી નિક્ળ્યો. દરવાજાથી થોડે જ દૂર એક વિધ્યાર્થી મળ્યો. આઘાતજનક રીતે તેણે મને 'ગુડ ઇવનીંગ સર' કહ્યું. આમ તો આવો એકાદ આંચકો તો હું પચાવી શકું છું. થોડે આગળ જતાં જ બીજો વિધ્યાર્થી સામે મળ્યો મારા કાન તૈયાર હતાં બબુચક કે ઠિંગુજી કે ગટુમારજ કે એવું કશુંક ઉપનામ સાંભળવા માટે. પણ વળી એક આઘાત...તેણે મને 'સર નમસ્તે' કહ્યું ! થોડે આગળ જ પાનની કેબિનની ફૂટપાથ પર ઉભેલી અમારી કોલેજની તોફાની ટોળકી દેખાઇ. તેમાનાં ઘણાં વિષે હું આચાર્યને ફરિયાદ કરી ચુક્યો છું એટલે તે લોકો મારા વિષે કોઇ ઉંચો અભિપ્રાય તો નહી જ ધરાવતાં હોય તેની મને ખાત્રી હતી તેથી હું માનસિક રીતે તૈયાર જ હતો. પણ અહો આશ્ચર્યમ ! તે દરેકે મને 'હેલો સર કહ્યું ! મનમાં ને મનમાં ક્શુંક અમંગળ થવાની દહેશત આકાર લેવા માંડી. રોજ રોજ મને ચિડવનાર અને જાત જાતના ટિખળથી મને પરેશાન કરનાર આ બારકસો આજે આટલી સલામો કાં કરે ? થોડો ગભરાટ થવા લાગ્યો અને હું પરસેવાથી રેબઝેબ થઈ ગયો. ચલવાનુ બંધ કરી ઉભો રહી ગયો ત્યાંજ મારી નજર મારી પાછળ જ આવી રહેલાં અમારી કોલેજના આચાર્ય પર પડી..અને આજે થયેલાં અનુભવોનું કારણ જડી ગયું. જીવનનું એક મહાન સત્ય મને એ ક્ષણે લાધ્યું......"<br /><br /><br /><br />બકુલભાઇ તો દરેક પરિસ્થિતિમાંથી હાસ્ય નિષ્પન્ન કરી હળવેથી જીવનની ફિલોસોફી સમજાવવાંમાં નિષ્ણાંત છે. તેમને થયેલો અનુભવ આપણને પણ ક્યાં નથી થતો ? મજાક, અપમાન, અવહેલના, ટિકાઓ વગેરેથી આપણે પણ અનેકવાર પરેશાન થયાં છીએ. એવી જ રીતે ઘણીવાર અણધારી કે આકસ્મીક રીતે જ આપણને કોઇએ સલામ કરી હોય કે નવાજ્યા હોય તેવું પણ અનેક વાર બનતું હોય છે. છતાં સામન્યત: તેમાથી જીવનની કોઇ તાત્વિક શિખામણ આપણે તારવતાં નથી હોતાં. આ લેખમાં આગળ જે વાત છે તે આપણને સૌને સ્પર્શે છે.<br /><br /><br /><br />"તે દિવસે મને જે કંઇ સલામ, હેલ્લો કે નમસ્તે મળ્યા એ મળ્યાં તો હતાં મને પણ તેનુ કારણ માત્ર હું ન હતો. પાછળ પાછળ જ આવતાં અમારાં આચાર્ય પણ હતાં. જીવનમાં મળતી સલામો સફળતાઓ કે સન્માનો માટે આપણી પાછળ પાછળ આવતાં કેટલાંક લોકો પણ સહભાગી હોય છે." આપણને મળેલી સલામો માટે આપણી પાછળ આવતાં આપણા પરિવારના સભ્યો, સહકર્મીઓ, શુભેચ્છકો કેટ્કેટલાં લોકો જવાબદાર હોય છે તે વિષે આપણે ક્યારેય વિચાર્યું છે ? કસ્તુરબા વગરના ગાંધીજી કે કૃષ્ણ વગરના અર્જુન કે સમર્થ સ્વામી રામદાસ વગરના શિવાજી કે પછી રાજા ભોજ વગરના કવિ કાલિદાસની કલ્પના થઈ શકે ખરી? બરાબર આ જ વાત કોઇ સંસ્થાને પણ એટલી જ લાગૂ પડે છે. કોઇ પણ સંસ્થા કે સંગઠન ત્યારે જ સફળ થઈ શકે અને સાબૂત રહી શકે જ્યારે તેની સાથે અનેક લોકો હ્રદયપૂર્વક સંકળાયેલા હોય. સન્માન હંમેશા સંસ્થા કે ઓફિસના વડાંનું જ થાય, જીત તો હંમેશા રાજાની જ થાય પણ જીતના કારણમાં તો પેલા સૈનિકો જ હોય છે. એ સૈનિકોને યશ આપવો એજ સાચુ રાજાપણું છે. આપણે ક્યારેક રાજાની તો ક્યારેક સૈનિકની ભૂમિકામાં હોઇએ એવું બને. પહેલી ભૂમિકામાં જેના કારણે સલામો મળી હોય તેના પ્રત્યે આદર અને બીજી ભૂમિકામાં કોઇને મળતી સલામમાં નિરપેક્ષ ભાવે સહભાગી બનવું તે જ સાચું સૌજન્ય છે.<br /><br />-પ્રણવ ત્રિવેદી<br /><br /></strong></span><div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-114702175512939528?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-27043274.post-1146764928410572102006-05-04T10:48:00.000-07:002006-05-04T10:48:48.446-07:00આજના ઝડપી યુગની કોઇ સામાન્ય ફરિયાદ જો હોય તો એ છે સતત તણાવનો અનુભવ. શિક્ષક કે વિધ્યાર્થી, નોકરિયાત હોય કે વેપારી,ઘરરખ્ખુ ગૃહિણી કે નોકરી કરતી સ્ત્રી દરેક વ્યક્તિ વધતે ઓછે અંશે તણાવગ્રસ્ત છે અને પોતપોતાની ક્ષમતા અનુસાર આ સમસ્યાનો સામનો કરે છે. તણાવથી દૂર કેવી રીતે રહેવાય તેની શિખામણો,સલાહો કે પ્રવચનો આપનારો વર્ગ તેમજ તેને લગતુ વિવિધ સાહિત્ય પ્રગટ કરનારો વર્ગ બહોળાં પ્રમાણમાં છે. આ તણાવ જ આપણા મનમાં વિષાદ(ડીપ્રેશન)ને જન્મ આપે છે. આજે થોડું ચિંતન દરેકના જીવનમાં અણગમતાં અતિથિની માફક પાછલાં બારણેથી પ્રવેશી જતાં વિષાદ વિશે......<br /><br /> <br /><br />જીવનમાં જે તબક્કે નાવિન્ય લાવવાની હોંશ ખતમ થતી જાય છે ત્યારે વિષાદને મન પ્રદેશમાં પુરતી જગ્યા મળી જાય છે. બીજી પીડાઓ કે ઊપાધિઓ કે મુશ્કેલીઓને જો કૌરવ સાથે સરખાવીએ તો વિષાદ કર્ણ કહેવાય. આનંદનો સહોદર હોવાં છતાં તેનુ સ્થાન આનંદની વિરોધી છાવણીમાં હોય છે. પાછું અનૌરસ સંતાન ! અગણિત અપેક્ષાઓ અને મર્યાદિત પ્રાપ્તિનું અનૌરસ સંતાન ! સંજોગો સાથે કરવા પડતાં અનેક સમધાનો અને શરીર-મનની વણવપરાયેલી ઉર્જાનું તાંડવનૃત્ય એટલે આ વિષાદ. એ આવે છે મહેમાન તરિકે અને પછી મનપ્રદેશમાં ઇસ્ટ ઇન્ડીયા કંપની સ્થાપી સત્તા કબજે કરી લે છે ! કદાચ જીવનના પાંચમા દશક દરમિયાન તો મન સંપૂર્ણત: તેને હવાલે થઈ જતું હશે.<br /><br /> <br /><br />આવો વિષાદ તો ઈતિહાસના પને પાને છે. અર્જુનના હિંસા-વિરોધી વિષાદે આપણને ગીતા આપી તો શાહજહાંના પ્રણય વિષાદે આપ્યો તાજ મહેલ. વિષાદનો ત્રીજો દાખલો તો હજી હમણાંનો જ છે. સાતમી નવેમ્બર ૧૮૯૩નો દિવસ. એક માણસને અપમાનિત કરી આફ્રિકાના એક રેલ્વે સ્ટેશને ગાડીમાંથી ફેંકી દેવામાં આવે છે. આજે આપણે જ્યારે નાના નાના કારણોસર ઉદાસ થઈ જઈએ છીએ ત્યારે વિચારો તો ખરાં એ માણસની મન:સ્થિતિ વિષે. સાવ અજાણ્યો પ્રદેશ,અજાણ્યા લોકો અને અવહેલના,તિરસ્કાર તથા અપમાનની ચરમસીમા. આ બધાંમાંથી જન્મેલાં વિષાદની ચરમસીમાએ, કલાકો સુધી અનુભવેલાં મનોમંથને એક મામુલી માણસને મહાત્મા બનવાના રાજમાર્ગ પર લાવી મુક્યો. <br /><br /> <br /><br />વિષાદનું આવું ઉર્ધ્વીકરણ દરેકના જીવનમાં શક્ય છે? ચોક્કસ છે. એના માટે અલિપ્તતા કેળવવી પડે. જળમાં રહીને કોરાં રહી જવું પડે. વમળમાં રહીને તરતાં રહેવુ પડે. મનનું સતત ઓડિટ કરતાં રહેવું પડે. સમજણ નામની જણસને જાળવતાં રહેવુ પડે. સત્વશીલતાની વાટ્ને સતત સંકોરતા રહેવુ પડે. આપણાં મનના અદભૂત કોમ્પુટર પાસે તો આ વિષાદ તો સાવ નાનકડો વાયરસ છે. જરૂર છે માત્ર થોડાં પ્રોગ્રામીંગની,થોડી દ્રઢતાની અને વાંચન,કલા કે બીજી કોઈ પણ મનગમતી પ્રવૃત્તિ માટે પુરતો સમય ફાળવવાની. ખરેખર તો જીવનની પ્રવૃત્તિઓને બે ભાગમાં વહેંચી નાખવી જોઈએ. એક ભાગ "મની" માટે અને બીજો ભાગ "મન" માટે. ધીમે ધીમે બીજા ભાગની પ્રવૃત્તિ વધતી રહેશે તો વિષાદનુ વિષ તત્વ અવશ્ય ઓગળતુ ં રહેશે.<br /><br /> <br /><br />-પ્રણવ ત્રિવેદી<div class="blogger-post-footer">-????? ????????<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27043274-114676492841057210?l=stuzan.blogspot.com' alt='' /></div>પ્રણવ ત્રિવેદીhttp://www.blogger.com/profile/08999898461520321255noreply@blogger.com3